Alinea 43 Rechtbank Limburg 11 februari 2016

18. Na ommekomst van de begunstigingstermijn op 15 november 2014 is door verweerder aan eiser niet eerder dan tijdens het gehoor door de bezwaarschriftencommissie op 22 december 2014 over het bezwaar tegen de dwangsombeschikking kenbaar gemaakt dat met de melding op 12 november 2014 niet volledig aan de last was voldaan. Tijdens dat gehoor is door een vertegenwoordigster van verweerder naar voren gebracht dat het er om gaat dat partijen samen tot een oplossing komen en dat in dat licht eiser door de RUDZL in de gelegenheid zou worden gesteld om de melding van 12 november 2014 aan te vullen. Als deze te bieden gelegenheid zou leiden tot een volledige melding ‘met tekening en alles wat daarbij hoort’, dan zou verweerder bovendien kunnen besluiten om geen invorderingsbesluit te nemen. Vervolgens heeft de RUDZL aan eiser bij brief, verzonden op 9 januari 2015, nog een maand respijt gegeven om de onvolledige melding van 12 november 2014 te completeren. Gegeven deze omstandigheden en gelet op het betoog van eiser in de gronden van beroep van 12 november 2015 dat de handelwijze van verweerder ten aanzien van de last onder dwangsom en de invordering hem op enig moment niet meer duidelijk was, is de rechtbank van oordeel dat verweerder op grond hiervan (gedeeltelijk) van invordering had moeten afzien. Naar het oordeel van de rechtbank bedraagt de periode waarbinnen eiser in overtreding was de periode, te rekenen vanaf de datum dat in de brief de (door de RUDZL) geboden termijn was afgelopen (9 februari 2015) tot aan de datum van het invorderingsbesluit (10 maart 2015).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/19f1d528951aed610f07a431a3bc19d9b353eb52437ee1737b554ec86bdd37c3 | shasum -a 256