Onder 14.1. Rechtbank Limburg 20 januari 2016

Eisers hebben betoogd dat bij de beoordeling van het geleden nadeel rekening had moeten worden gehouden met het geheel van de planologische wijzingen die sinds 1995 in de omgeving van het recreatiepark hebben plaatsgevonden en verglazing van de omgeving mogelijk hebben gemaakt. Volgens eisers is daarbij veronachtzaamd dat in feite een achterliggend beleid gericht op functieverandering van het gebied de schade-oorzaak is. De rechtbank ziet evenwel in de toepasselijke wettelijke bepalingen geen basis om verweerder gehouden te achten tot vergoeding van schade die is ontstaan door het ruimtelijk beleid dat ten grondslag ligt aan planologische besluiten. In de door eisers ingeroepen uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 29 januari 2001 (ECLI:NL:RVS:2001:AB0266) ziet de rechtbank geen steun voor het betoog van eisers. In die uitspraak is juist overwogen dat er, gezien de tekst en het systeem van de wet, van moet worden uitgegaan dat per planologische maatregel een vergelijking dient te worden gemaakt tussen het planologische regime zoals dat gold onmiddellijk vóór en na de beweerdelijk schadeveroorzakende planologische maatregel. Voor honorering van een planschadeverzoek op grond van de gecumuleerde gevolgen van verschillende opvolgende maatregelen laat de wet volgens de Afdeling geen ruimte. Wel overweegt de Afdeling dat dit onverlet laat dat, ingeval sprake is van samenhang tussen de door verschillende maatregelen ontstane schade, een zekere cumulatie in de berekening van de schadevergoeding kan worden verdisconteerd. De rechtbank voegt daaraan toe dat die laatste overweging van de Afdeling juist niet ziet op een situatie als hier aan de orde, waarin slechts één planologische maatregel tot nadeel lijdt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d2d1e14196d47fa75e0d59ba00af16d73816acb4326386cc1695b5d43bf8b3ee | shasum -a 256