Onder 7.3 Rechtbank Limburg 11 oktober 2016

Door gebrek aan medewerking is zoals gezegd niet duidelijk geworden of er een behandeling van de verdachte mogelijk is die het recidivegevaar tot een aanvaardbaar niveau kan terugdringen. Psycholoog [naam psycholoog] heeft een stoornis bij de verdachte gediagnosticeerd en de deskundigen van het PBC sluiten stoornissen niet uit, maar geen van de deskundigen kan een behandeladvies geven. Voor de rechtbank ligt het voor de hand dat er naast een antisociale persoonlijkheidsstoornis op zijn minst ook iets zeer ernstig mis is met de seksualiteitsbeleving van de verdachte. Gelet op de feiten, zou het een logische conclusie zijn dat de verdachte een hardnekkige pedofiel is en dat hij daarvoor behandeld moet worden, ook als hij dat niet wil of er niet aan meewerkt, met als vervolgconclusie dat hem de maatregel van terbeschikkingstelling moet worden opgelegd. Hiervoor ziet de rechtbank met de officier van justitie echter onvoldoende basis. Andere behandelopties, in het kader van een (gedeeltelijk) voorwaardelijke straf, kunnen gelet op het voorgaande ook niet benoemd worden. Dat is te wijten aan de berekenende houding van de verdachte. Langdurige opsluiting en het stellen van strenge voorwaarden in het kader van de voorwaardelijke invrijheidsstelling zijn dan het enige wat overblijft om aan risicomanagement te kunnen doen. Daarmee kan tevens aan de slachtoffers optimale veiligheid worden geboden. Die acht de rechtbank nodig voor een zo gunstig mogelijke verdere ontwikkeling van de kinderen en voor de verwerking van hun leed.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/16b88727a18bc79f167a4c7051942ead20d78a3757e8507f8d5deb7b47cc9148 | shasum -a 256