Onder 2.2.2. Rechtbank Limburg 10 mei 2017

[eiser] is van mening dat zijn vordering die strekt tot verdeling van de nalatenschap van de moeder wél toewijsbaar is. In dit verband heeft [eiser] erop gewezen dat [gedaagde sub 2] , [gedaagde sub 3] en hijzelf eerst in december 2014 op de hoogte zijn gesteld van het overlijden van de ouders. Hierdoor heeft [eiser] , zo stelt hij, ten onrechte niet de kans gehad de verdeling, de rechtbank begrijpt dat hij hiermee doelt op de verdeling van de nalatenschap van de moeder, anders vast te stellen. Voor zover [eiser] hiermee heeft willen betogen dat de in het tussenvonnis genomen eindbeslissing over de nalatenschap van de moeder op een onjuiste juridische of feitelijke grondslag berust, slaagt dat betoog niet. Zoals reeds is overwogen in rechtsoverweging 4.3.2.1. van het tussenvonnis, zijn krachtens het testament van de moeder alle tot haar nalatenschap behorende vermogensbestanddelen aan de vader toegedeeld, nu niet is gesteld of gebleken dat de vader en de kinderen binnen twaalf maanden na het overlijden van de moeder een andere (wijze van) verdeling van haar nalatenschap zijn overeengekomen. De omstandigheid dat [gedaagde sub 2] , [gedaagde sub 3] en [eiser] kennelijk eerst in december 2014 van het overlijden van de moeder op de hoogte zijn geraakt maakt dat niet anders. Overigens geldt zelfs als [gedaagde sub 2] , [gedaagde sub 3] en [eiser] onmiddellijk na het overlijden van de moeder daarvan op de hoogte zouden zijn gesteld, nog steeds dat de nalatenschap in beginsel door middel van de ouderlijke boedelverdeling zou zijn verdeeld, aangezien de vaststelling van een andere (wijze van) verdeling de instemming van àlle erfgenamen behoeft. Dit alles brengt met zich dat geen aanleiding bestaat om terug te komen op de in het tussenvonnis genomen eindbeslissing ter zake de vordering die strekt tot verdeling van de nalatenschap van de moeder.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/be9faac6a1e65adc7eaa02988e8f183871a273b699c848f1b9f76705cd7075f1 | shasum -a 256