Onder 6.3 Rechtbank Limburg 20 juni 2017

Natuurlijk is het frustrerend voor een vader dat hij zijn kind niet te zien krijgt, maar de onderhavige vorm van eigenrichting vindt de rechtbank schokkend en volstrekt onacceptabel. Het trauma dat de verdachten de slachtoffers bezorgd hebben, is groot. Dat blijkt uit de slachtofferverklaringen die ter terechtzitting zijn voorgelezen. De rechtbank kan dan ook niet volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming van de verdachte. In het nadeel van de verdachte weegt de rechtbank verder mee dat hij een substantiële rol heeft gespeeld bij de gewelddadige onttrekking van [naam zoon medeverdachte 1] , niettegenstaande de vrijspraak van feit 1. Die rol rechtvaardigt een zwaardere straf in verhouding tot de verdachten die in familierelatie staan tot de baby. De verdachte is de vriend van medeverdachte [medeverdachte 2] , de tante van [naam zoon medeverdachte 1] , maar staat verder overal buiten. Dat maakt dat hij geen begrip kan verwachten voor zijn handelen. De verdachte heeft ter terechtzitting ook totaal geen spijt getoond of blijk gegeven het verkeerde van zijn handelen in te zien, anders dan dat door de raadsman namens hem is aangevoerd dat een en ander volgens de verdachten “niet had mogen gebeuren.” De rechtbank is daarom van oordeel dat een hogere straf gepast is dan de officier van justitie heeft geëist en wel een gevangenisstraf van 30 maanden, waarvan 10 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren. Volstaan met het opleggen van alleen de duur van het voorarrest is niet genoeg. Ook een taakstraf doet geen recht aan de ernst van de feiten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eb43bdbadc9bcb1a86280444723ba1223aff14b35f60e1e1a88e244014799e4c | shasum -a 256