Onder 4.16. Rechtbank Limburg 27 juli 2017

Aan wat de burgemeester op de zitting van 9 april 2014 heeft verklaard, heeft [eiseres] het vertrouwen kunnen ontlenen dat de burgemeester een besluit tot opschorting van de bestuursdwang onder de geformuleerde voorwaarden zou nemen. De burgemeester heeft dat vervolgens gedaan. Er is echter geen goede reden om aan te nemen dat [eiseres] redelijkerwijs erop heeft mogen vertrouwen dat dit besluit onaantastbaar zou zijn bij toetsing door de bestuursrechter. Verder geldt dat [eiseres] er niet gerechtvaardigd op heeft mogen vertrouwen dat de uitvoering van de bestuursdwang jarenlang opgeschort zou blijven indien zij niet zelf aantoonbaar inspanningen zou verrichten om andere woonruimte te vinden. De voorzieningenrechter van de Afdeling heeft al geoordeeld dat [eiseres] niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij voldoende inspanningen heeft verricht (zie 2.8). Ook in dit kort geding heeft [eiseres] in geen enkel opzicht concreet gemaakt dat en welke inspanningen zij in de afgelopen jaren heeft verricht om andere woonruimte te vinden. Het had, indien zij inspanningen heeft verricht, zeker op haar weg gelegen om die inspanningen aannemelijk te maken, mede in het licht van de naderende sluiting van de woning, het oordeel van de voorzieningenrechter van de Afdeling over haar inspanningen en hetgeen de gemeente heeft aangevoerd over haar gebrek aan medewerking bij het vinden en aanvaarden van woonruimte en opvang.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/34edfbdd8d6974fad967c2999c919fdca404b6e3d24a3138ed8c631752a1432f | shasum -a 256