Onder 4.3. Rechtbank Limburg 14 november 2018

[gedaagde] heeft daartegen verweer gevoerd. Hij stelt wel te goeder trouw te zijn geweest bij de inbezitneming van de strook grond in - volgens [gedaagde] - 1992, waarmee van onrechtmatig handelen geen sprake kan zijn. [gedaagde] legt hieraan het volgende ten grondslag. De kavel van [gedaagde] was een van de diverse nieuwe kavels in de ontwikkeling van fase 2 van vakantiepark [naam vakantiepark] . De nieuwe grenzen van de kavels werden op 19 februari 1991 door de verkoopmakelaar aangewezen aan het kadaster. Daarbij werd uitgegaan van een matenplan van landmeetkundig bureau Brouwers Geodesi BV, dat de kaveluitzetting realiseerde. Begin 1991 werden de kavels ingemeten en zichtbaar gemaakt door middel van ijzeren buizen en houten piketten. [gedaagde] was daarbij niet aanwezig. Op 25 maart 1991 is de leveringsakte gepasseerd en op dat moment waren de grenzen van het perceel zichtbaar door de aanwezige piketpaaltjes. Of het perceel een zuivere rechthoek was kon [gedaagde] niet met zekerheid zeggen. Wel wist [gedaagde] dat zijn perceel een oppervlakte moest hebben van circa 980 m². Op 9 juli 1991 werd [gedaagde] uitgenodigd door het kadaster om de nieuw te vormen grenzen aan te wijzen. Bij die gelegenheid heeft [gedaagde] kenbaar gemaakt dat de in de leveringsakte genoemde omvang afweek van de feitelijke omvang van het perceel. De precieze perceelsgrenzen kende [gedaagde] niet. Toen [gedaagde] duidelijk werd dat zijn perceel 274 m² kleiner was dan waarop hij recht had heeft [gedaagde] zich bij brief van 28 februari 1992 beklaagd bij de verkoopmakelaar. In deze brief verwijst [gedaagde] naar een kopie van het kadastraal uittreksel en een kopie van het kadastraal plan die als bijlagen deel uitmaakten van deze brief. [gedaagde] beschikte destijds niet over een kadastrale kaart van zijn perceel. Een kadastraal plan is niet hetzelfde als een kadastrale kaart en is ook geen relaas van bevindingen. De precieze perceelgrenzen waren destijds gewoonweg niet duidelijk. Dat blijkt ook uit het feit dat een aannemer bij het aanleggen van de infrastructuur in het nieuwe deel van [naam vakantiepark] in de periode 1992/1993 een lantaarnpaal heeft geplaatst die later in de achtertuin van [gedaagde] bleek te staan. Omdat nog veel onduidelijk was, vroeg [gedaagde] bij brief van 21 mei 1992 aan het kadaster om zijn perceel opnieuw in te meten. Op 2 juni 1992 heeft het kadaster in het bijzijn van de verkoopmakelaar als ook [gedaagde] opnieuw de grenzen van het perceel aangewezen en de omvang ervan bepaald. Daarop bleek het perceel opeens een omvang te hebben van 959 m². Deze afwijking was geringer dan voorheen gemeten en was voor [gedaagde] acceptabel. Vlak voordat [gedaagde] met de bouw van zijn vakantiewoning wilde starten (augustus/september 1992) bleken opeens de piketpalen die de perceelsgrenzen markeerden te zijn verdwenen. Ook bij andere percelen binnen [naam vakantiepark] was dat het geval. [gedaagde] vroeg daarom de verkoopmakelaar om de perceelsgrenzen opnieuw te komen aanwijzen. In overleg met en instemming van de toenmalige eigenaar van het perceel van [eiser] ( [naam eigenaar] ) is besloten direct na de grensaanwijzing op de grens houten palen met aan weerszijden geleidingsdraden met coniferen ertussen te plaatsen. [gedaagde] mocht er daarom van uitgaan dat de op deze wijze in bezit genomen strook grond zijn eigendom was. Hij was - kortom - bezitter te goeder trouw.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aae1f89337a650b90a4aa815e75c725a8dbc2e2e23e1437d2fa301f3e73260da | shasum -a 256