Onder 4.4.4 Rechtbank Limburg 7 maart 2018

Het ongeval vond plaats op 29 februari 2000. Er is vervolgens veel gecorrespondeerd tussen (de raadsman van) [eiser] en de verzekeraar tot de dagvaarding van 11 juni 2012 bij de rechtbank Rotterdam (rov. 2.1 sub f). Het is de rechtbank niet gebleken dat die correspondentie zich ook uitstrekte buiten het kader van aansprakelijkheid van [naam overledene] op grond van de WAM. [naam overledene] in persoon is geen procespartij geweest in het bij de dagvaarding van 11 juni 2012 ingeleide geschil. Gesteld noch gebleken is dat [eiser] [naam overledene] in persoon op enig moment voor zijn overlijden op 10 november 2009 aansprakelijk heeft gesteld op grond van art. 6:162 BW. Verder is uit niets gebleken dat [naam overledene] ten tijde van het ongeval zich voor meer dan alleen de “WAM-aansprakelijkheid” had verzekerd bij RNS en/of ANG en/of Allianz. [eiser] heeft zich na het overlijden van [naam overledene] voor het eerst bij de erven gemeld bij brief van 4 december 2013, nadat de rechtbank Rotterdam had geoordeeld dat een op de WAM gegronde rechtsvordering was verjaard omdat [eiser] na de betekening van de brief van 11 december 2008 meer dan drie jaar geen actie had ondernomen. Nu het ervoor gehouden moet worden dat de erven de door [eiser] gestelde schuld eerst kenden, althans behoorden te kennen vanaf de ontvangst van de brief van 4 december 2013, hebben zij niet de (reële) mogelijkheid gehad om met deze schuld rekening te houden bij de mogelijkheid om te kiezen voor beneficiaire aanvaarding of verwerping van de nalatenschap. Evenmin komt hen de mogelijkheid toe om op de voet van art. 4:194a BW na aanvaarding van een nalatenschap alsnog beneficiair te aanvaarden indien zich een onbekende schuld aandient. Art. 4:194a BW is immers pas in werking getreden met ingang van 1 september 2016. De rechtbank wijst er in dit kader nog op dat geen van de bij het ongeval betrokken personen kennelijk zodanig letsel heeft opgelopen dat een ziekenhuisopname van enige duur terstond noodzakelijk was (zie ook productie 36 conclusie van repliek). Er zijn dan ook geen redenen om aan te nemen dat de erven rondom het tijdstip van het overlijden van [naam overledene] nog rekening hielden of hadden moeten houden met de mogelijkheid dat de gevolgen van het ongeval in februari 2000 nog steeds niet waren afgewikkeld. De kans dat de erven nog in het bezit zijn van bescheiden zoals verzekeringspolissen van [naam overledene] schat de rechtbank in als zeer klein; er kan van worden uitgegaan dat de erven gelet op het tijdsverloop tussen de dood van [naam overledene] in november 2009 en de eerste brief van [eiser] aan hen van 4 december 2013, eventueel bestaande bescheiden die van belang zouden kunnen zijn in dit geding, niet meer onder zich hebben. Op grond van al deze feiten en omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat Rastegai zijn vordering tegen de erven heeft verwerkt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b39642cd412921c6abb4c319baf15b83733028e5ad7b2e2b11bc58882fc635fa | shasum -a 256