Onder 4.1 Rechtbank Limburg 6 september 2018

De officier van justitie heeft ter terechtzitting gevorderd dat het onder feit 1 primair en onder feit 2 primair tenlastegelegde bewezen zal worden verklaard, gelet op de aangiften van [slachtoffer] van 19 mei 2014, 7 oktober 2015 en 13 januari 2016, de verklaringen van verdachte en het uittreksel van de Kamer van Koophandel van 15 juli 2015. Verdachte bekent de hem verweten gedragingen en uitlatingen, maar stelt dat deze niet strafbaar zijn omdat hij de waarheid spreekt en handelt in het algemeen belang. De officier van justitie heeft ten aanzien van feit 1 verwezen naar de uitspraken van de (toenmalige) Rechtbank Breda d.d. 22 december 2012 , het (toenmalig) Gerechtshof Leeuwarden d.d. 12 december 2006 en de Hoge Raad d.d. 29 juni 2010 en ten aanzien van feit 2 naar de uitspraak van de Hoge Raad d.d. 14 juni 2011 . Daarbij heeft zij benadrukt dat het verweer van verdachte niet opgaat omdat er in het kader van een civiele procedure onderzoek is gedaan naar het waarheidsgehalte van verdachte’s uitlatingen en verdachte bovendien andere minder vergaande wegen heeft om de -door hem gestelde- curatorfraude aan de kaak te stellen. Verdachte heeft deze wegen voor een deel ook bewandeld, is daarbij in het ongelijk gesteld, kan dit kennelijk niet accepteren en overschrijdt alle grenzen door het plegen van strafbare feiten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d7dedcf2222659ad97e4a6ea2e3fbf7e50efa1db3fe39effb89c84f82a3f703d | shasum -a 256