Onder 4.8. Rechtbank Limburg 8 juli 2020

De rechtbank ziet geen aanleiding om [gedaagde] toe te laten tot het leveren van bewijs ter zake de door hem gestelde gemaakte afspraken. De rechtbank overweegt als eerste dat [gedaagde] niet toelicht welke uitlatingen [eisers] gedaan hebben voor of bij het ondertekenen van de schuldbekentenis waaruit hij kon begrijpen dat de bepaling “medio 2018” niet bedoeld was als tijdsbepaling in de zin van artikel 7A:1796 BW. Verder maakt de enkele omstandigheid dat op enig moment tussen partijen concrete mogelijkheden zijn besproken om te kunnen komen tot betaling en dat [eisers] (deels) betrokken waren bij het aftasten van die concrete mogelijkheden, nog niet dat daarmee vast staat dat sprake was van concrete nadere afspraken. Het aftasten van die mogelijkheden was immers reeds een logisch gevolg van het feit dat er, gelet op de inhoud van de schuldbekentenis, zoals door [gedaagde] ook wordt erkend, nu eenmaal terugbetaling diende plaats te vinden en dat [gedaagde] ervoor moest zorgen dat hier geld voor werd vrijgemaakt. Daar komt nog bij dat het gedrag van [eisers] , zoals door [gedaagde] zelf omschreven, de stelling van [gedaagde] dat “medio 2018” een tijdsbepaling zonder betekenis is en dat er nadere afspraken zijn gemaakt, niet ondersteunt. [gedaagde] verklaart immers tijdens de mondelinge behandeling dat [eiser] ook al vóór medio 2018 regelmatig om terugbetaling had gevraagd en dat dit ook daarna het geval was. [gedaagde] heeft tijdens de mondelinge behandeling verder verklaard dat [eiser] het geld in één keer terug wilde. Dit gedrag past niet bij een nadere afspraak over een verleend uitstel van betaling ten opzichte van de in de schuldbekentenis opgenomen uiterlijke datum (medio 2018), zoals door [gedaagde] gesteld. Ook de door [eisers] ingebrachte brief van 23 augustus 2019, waarin [gedaagde] wordt aangemaand om tot betaling van het geleende bedrag van € 50.000,00 over te gaan, wijst in de richting van een aanhoudende vraag van de zijde van [eisers] om tot betaling van het (gehele) geleende bedrag over te gaan en strookt dus evenmin met een gemaakte nadere afspraak. Tot slot overweegt de rechtbank dat [gedaagde] vaag is over het moment – “toen” en “na 1 januari 2017” – waarop de gestelde afspraak gemaakt zou zijn dat hij mocht wachten met terugbetaling tot verkoop van de woning. Opmerkelijk is bovendien dat [gedaagde] in de conclusie van antwoord niet rept over deze afspraak, terwijl artikel 128 lid 3 Wetboek van Burgerlijke rechtsvordering voorschrijft dat op straffe van verval van het recht om het alsnog te mogen doen, alle verweren naar voren gebracht moeten worden in de conclusie van antwoord. Al het vorenstaande in onderling verband bezien, is voor de rechtbank aanleiding om het verweer dat nadere afspraken gemaakt zijn over terugbetaling later dan medio 2018, als onvoldoende gemotiveerd en deels niet tijdig aangevoerd, wordt afgewezen. Aan bewijslevering komt de rechtbank daarom niet toe.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1968f7bf9c155a9556a985c60878cb8f9e5f24beda79428c79e6ce9619058fdf | shasum -a 256