Onder 6.3 Rechtbank Limburg 30 juli 2020

De rechtbank sluit zich aan bij het advies van de deskundigen over de noodzaak van een langdurig klinisch behandeltraject. Dan rest de vraag naar het juridische kader waarbinnen de rechtbank de verdachte kan verplichten tot een dergelijk behandeltraject. Ook de rechtbank is het opgevallen dat bij de verdachte weliswaar de wens tot behandeling leeft, maar dat uit de medische voorgeschiedenis ook blijkt dat hij graag zelf regie wil houden over hulp. Na de psychose in september wilde hij bijvoorbeeld in Den Haag behandeld worden, terwijl bekend was dat daar een wachtlijst was en in Limburg niet. Na de zelfmoordpoging in november wordt uiteindelijk in overleg met de ouders gekozen voor een ambulante behandeling, omdat verdachte en moeder niet willen dat hij in een reguliere GGZ-kliniek terechtkomt als bij de zogenoemde PAAZ-afdelingen van de Limburgse ziekenhuizen geen plek blijkt te zijn. Daarnaast blijkt uit tapgesprekken dat de verdachte en zijn naasten een lange behandeling überhaupt niet nodig vinden, omdat zij hem vooral als slachtoffer van de omstandigheden zien. Gelet hierop moet niet alleen de maatschappij, maar juist ook deze verdachte, met zijn behandelgeschiedenis waarin hij steeds opnieuw mooi weer speelt en mede daardoor zijn behandelaren op het verkeerde been zet, met zijn intelligentie die hem in staat stelt tot dissimuleren en met zijn drugsgebruik waarvan de relevantie en de ernst in behandelgesprekken steeds weer worden miskend, tegen zijn eigen handelen beschermd worden en in dat kader mag de behandeling niet te vrijblijvend zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/73dc463370bc77bf49f424e000b7ebbb2ff95f5427b22af7fc33eeb1ebfb402b | shasum -a 256