Onder 13.2. Rechtbank Limburg 5 februari 2020

Over het geschilpunt ten aanzien van de gehanteerde kapitalisatiefactor oordeelt de rechtbank als volgt. Uit de door het Waterschap aangehaalde jurisprudentie van de HR, maar ook uit uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling), bijvoorbeeld de uitspraak van 27 juni 2007, ECLI:NL:RVS:2007:BA8139, komt naar voren dat bij de schadeberekening in onteigeningzaken en nadeelcompensatiezaken een kapitalisatiefactor kan worden gehanteerd als op de in aanmerking te nemen peildatum sprake blijkt te zijn van permanente dan wel qua duur onbepaalde jaarlijks optredende bedrijfs- of inkomensschade. Gelet op de (onbetwiste) schadeoorzaak in dit geval (de herinrichting van de Eckeltsebeek) dient in deze zaak uitgegaan te worden van een (weliswaar niet exact vast te stellen) datum in 2005 als peildatum. Uit voormelde rechtspraak is voorts af te leiden dat in geval de schade wordt geleden in de hoedanigheid van eigenaar van een onroerend goed, de gekapitaliseerde toekomstige schade wordt bepaald door de jaarlijkse schade te vermenigvuldigen met de factor 10. Dat betekent dat, afhankelijk van de renteopbrengst van de vergoeding, de geraamde jaarlijkse schade over een periode van ongeveer 10 tot 13 jaar wordt gedekt. Indien bij het besluit op een aanvraag blijkt dat sinds de peildatum gedurende een bepaalde periode de schade niet is geleden dan wel had kunnen worden beperkt, is dat echter reden om een lagere kapitalisatiefactor toe te passen. De rechtbank verwijst in dit verband naar eerdergenoemde uitspraak van de Afdeling van 27 juni 2007. Uit de jurisprudentie is af te leiden dat er in beginsel geen ruimte is om naar boven af te wijken van de factor 10. Eiser betoogt dat er in zijn geval niettemin reden is om een hogere factor dan 10 te hanteren, omdat hij in een periode die al langer dan 13 jaar heeft geduurd geen mogelijkheden heeft gehad om door wijziging van de bedrijfsvoering de schade (verder) te beperken. Voor zover eiser betoogt dat zijn mogelijkheden om de bedrijfsvoering op de vernatte gronden te wijzigen beperkt waren, acht de rechtbank dit niet onaannemelijk. Daarin is echter onvoldoende reden gelegen om te oordelen dat zich een uitzonderingssituatie voordoet waarin het Waterschap ten voordele van eiser van de factor 10 had moeten afwijken. Bij de raming van bedrijfsschade over een onbepaalde periode moet immers rekening gehouden worden met meerdere factoren die zowel kwade als goede kansen betreffen. Daarbij kan niet zonder meer worden uitgegaan van een voortzetting van de bestaande gang van zaken over een lange toekomstige periode. Ook als mogelijkheden om de bedrijfsvoering aan te passen beperkt zijn, of zelfs ontbreken, moet rekening worden gehouden met bijvoorbeeld de kans dat de onderneming op enig moment moet worden gestaakt, gewijzigd of afgeslankt wegens economische of persoonlijke omstandigheden. Daarbij moet worden uitgegaan van hetgeen zich voordoet en redelijkerwijs is te verwachten op de peildatum, zodat de omstandigheid dat nadien blijkt dat de kwade en/of goede kansen zich niet hebben voorgedaan, behoudens de verplichting van degene die de schade lijdt om deze zoveel mogelijk te beperken, in beginsel geen rol speelt. Het feit dat het primaire besluit op de aanvraag pas (ongeveer) dertien jaar na de peildatum is genomen, is geen reden voor een andere benadering. Dit is immers (overwegend) het gevolg van het feit dat eiser pas (ongeveer) tien jaar na de peildatum het verzoek om nadeelcompensatie heeft ingediend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8935cc84bb6662ec205ecb691644c908d2a3cc7115acbab7dfe2815e3887a7ce | shasum -a 256