Onder 3.3 Rechtbank Limburg 18 december 2020

Weliswaar hebben [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] verklaard dat zij niet voornemens waren om [slachtoffer] te doden, doch hem slechts een lesje te leren door zijn botten te breken, maar de rechtbank gelooft dit niet. Uit de bewijsmiddelen komt duidelijk naar voren dat [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] door [verdachte] een beloning in het vooruitzicht was gesteld. Die beloning zou uitsluitend aan [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] kunnen worden uitgekeerd na verkoop van de woning. Het is een feit van algemene bekendheid dat dergelijk geld alleen vrijkomt bij overlijden van de verzekerde echtgenoot. Geld was de reden dat [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] deelnamen aan het plan; geld dat zij beiden goed konden gebruiken. [slachtoffer] moest dus om het leven worden gebracht. Niet aannemelijk is dat [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] ‘slechts’ [slachtoffer] ’s botten wilden breken zonder daar geld mee te kunnen verdienen. Voor zover gesteld dat het was bedoeld om [verdachte] te helpen, acht de rechtbank ongeloofwaardig dat [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] meenden dat de problemen tussen [verdachte] en haar man zouden verminderen dan wel verdwijnen wanneer [slachtoffer] door de mannen zwaar zou worden mishandeld na een zogenaamd nachtelijk ‘goed gesprek’ over zijn gedrag jegens zijn vrouw en kinderen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a44bc8eda2497dc7c88590e73127055c83162ebbdaa4b7b30dd8b36f8021aec1 | shasum -a 256