Onder 2.6.3. Rechtbank Limburg 5 juli 2021

Uit de stukken blijkt dat er al voor het huwelijk en het opstellen van de huwelijkse voorwaarden is gesproken over een andere advocaat. De man heeft toen aangegeven dat “het wat mag kosten”. De man stelt weliswaar dat partijen niet uitdrukkelijk in de huwelijkse voorwaarden hebben opgenomen dat deze kosten onder de kosten van de huishouding vallen. Daar staat tegenover dat ook niet is opgenomen dat het de bedoeling is dat de vrouw deze bij het einde van het huwelijk zou moeten terugbetalen. Uit de correspondentie blijkt dat de zoon van partijen er vanuit gaat dat de vrouw de kosten moet terugbetalen, waarop de man aangeeft dat terugbetalen niet ter sprake komt. Daaruit kan niet worden afgeleid dat de vrouw dit bij het einde van het huwelijk wel zou moeten doen. Ook overigens is niet gebleken van een dergelijke afspraak. De rechtbank is dan ook van oordeel dat uit de verklaringen en gedragingen van de man kan worden afgeleid dat hij deze kosten, na overleg, tot de kosten van de huishouding heeft gerekend. Nu uit artikel 1 lid b volgt dat de man deze kosten moet dragen, heeft de vrouw zonder rechtsgrond via haar zoon, een bedrag van

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/305eb26face57e2cb92496bb5d5b4eda299610da86174ff107573678d3197fa2 | shasum -a 256