Onder 4.3. Rechtbank Limburg 14 januari 2026

Het subsidiaire verweer en het meer subsidiaire verweer van [gedaagde partijen] komen erop neer dat [eisende partijen] niet de daadwerkelijke kosten bij [gedaagde partijen] in rekening heeft gebracht. Deze verweren slagen ook niet. De door [eisende partijen] aan [gedaagde partijen] gestuurde facturen zijn namelijk gebaseerd op de maandelijkse begin- en eindstanden van de tussenmeters en het tarief dat op dat moment door de leveranciers in rekening werd gebracht. Volgens [gedaagde partijen] vertegenwoordigen die facturen niet het daadwerkelijke verbruik, maar zij betwisten de op de facturen genoemde begin- en eindstanden niet waardoor deze zijn komen vast te staan en de kantonrechter uitgaat van de juistheid daarvan. Ook hebben zij het in rekening gebrachte tarief niet betwist. Zij stellen daarover namelijk alleen dat de in rekening gebrachte bedragen voor het gasverbruik niet in verhouding staan tot het geringe verbruik, dat sprake is van snel stijgende leveringskosten en dat de in rekening gebrachte waterkosten hoger liggen dan gemiddeld maar dat zegt niets over het in de situatie van [gedaagde partijen] van toepassing zijnde en door [B.V.] overeengekomen tarief. De kantonrechter gaat dan ook uit van de juistheid daarvan net als van de juistheid van de berekening omdat die ook niet wordt betwist door [gedaagde partijen] Niet valt in te zien dat [eisende partijen] meer hadden moeten doen voordat zij van [gedaagde partijen] betaling van de facturen konden verlangen. Daarbij neemt de kantonrechter in aanmerking dat [gedaagde partijen] niet zijn verschenen bij de mondelinge behandeling op 18 november 2025, hetgeen de kantonrechter op basis van artikel 88 lid 2 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in hun nadeel laat wegen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/574b064e55f5a96d135fe617564949a98a4d10f3b8c6233ff6115d036993f348 | shasum -a 256