Onder 3.3 Rechtbank Limburg 21 juli 2026

In een geval waarin zich meerdere vormverzuimen hebben voorgedaan die aanvankelijk het recht van de verdachte op een eerlijke behandeling van de zaak in het gedrang hebben gebracht, maar die in voldoende mate zijn hersteld om het proces als geheel eerlijk te laten verlopen, is het volgens de Hoge Raad niet uitgesloten dat strafvermindering ter compensatie van het daadwerkelijk ondervonden nadeel plaatsvindt. Het uitgangspunt van subsidiariteit dwingt de rechtbank om waar mogelijk te volstaan met dit minder verstrekkende rechtsgevolg. In dit geval is dat naar het oordeel van de rechtbank echter geen gepast rechtsgevolg. De rechtbank is namelijk van oordeel dat de vormverzuimen juist in samenhang bezien dusdanig ernstig zijn dat bewijsuitsluiting noodzakelijk is als rechtstatelijke waarborg en als middel om de met opsporing en vervolging belaste ambtenaren te weerhouden van onrechtmatig optreden en daarmee als middel om te voorkomen dat vergelijkbare vormverzuimen in de toekomst zullen plaatsvinden

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ccefd079edbf6912b8513bc4b6574e2763626544ad288fc5565fa884913e23d5 | shasum -a 256