Alinea 34 Rechtbank Maastricht 31 oktober 2002

4.3.2 Ter onderbouwing van de grief stelt [appellante] dat als er al sprake was van een tekortkoming in de staat van het gehuurde, die tekortkoming niet aan haar toegerekend kan worden, nu in de procedure in eerste aanleg is komen vast te staan dat de bedrijfsruimte in de periode vanaf 1987 tot 25 juli 1994 zesmaal onder water heeft gestaan en [geïntimeerde] heeft nagelaten haar daarover te informeren. [geïntimeerde] had, aldus [appellante], als professioneel huurder de plicht om [appellante] te waarschuwen dat vóór de verbouwing een zestal keren water het gehuurde was binnengestroomd. [appellante] stelt dat [geïntimeerde] weet dat zij als goed verhuurder tijdig en adequaat aandacht besteedt aan klachten. Indien ze van de wateroverlast had geweten dan had zij direct maatregelen getroffen. Door het niet nakomen van haar mededelingsplicht heeft [geïntimeerde] aan [appellante] de mogelijkheid ontnomen om direct maatregelen te nemen en om de verbouwing, die in 1993 op verzoek van [geïntimeerde] plaatsvond, af te stemmen op de kennelijk aanwezige slechte waterhuishouding en bij die verbouwing in een moeite door ingrijpende maatregelen te treffen. Nu heeft [appellante] pas nadien, met extra kosten, alsnog maatregelen ter bescherming van het pand getroffen. [appellante] heeft in dit verband in eerste aanleg ook een beroep gedaan op eigen schuld van [geïntimeerde]. Zij verwijt de kantonrechter dat deze dit verweer ten onrechte niet in zijn overwegingen heeft betrokken, althans niet aannemelijk heeft geacht. Met een beroep op HR 6 juni 1997, NJ 1998/128 stelt [appellante] dat zij onder deze omstandigheden op grond van redelijkheid en billijkheid niet schadeplichtig is jegens [geïntimeerde].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9df007e85b519165198bd516299a3d932f44083e8ef7129e83ef6f7b25aaf4ae | shasum -a 256