Alinea 36 Rechtbank Maastricht 31 oktober 2002

25 september 1998 als getuige verklaard dat vermeld overzicht door hem is opgesteld. Bij gelegenheid van het pleidooi heeft [geïntimeerde] bij monde van haar raadsvrouwe erkend dat de bedrijfsruimte vóór de verbouwing weliswaar een aantal keren onder water heeft gestaan, maar dat dat niet is gemeld omdat het water geen overlast en schade opleverde èn omdat de directeur van [appellante] vlakbij de bedrijfsruimte woonde en er daarom van op de hoogte moest zijn. Anders dan [geïntimeerde] kennelijk meent ontslaat de omstandigheid dat zij geen overlast en schade ondervond van de keren (waarbij de rechtbank gelet op de verklaring van de heer [K.] uitgaat van zes keer) dat het filiaal onder water stond, hetgeen de rechtbank overigens ernstig betwijfelt in het licht van de schriftelijke verklaring van de heer [K.] en diens getuigenverklaring tegenover de kantonrechter, haar niet van de verplichting om zulks aan [appellante] te melden, alleen al niet omdat de huurder zich dient te realiseren dat de gerede kans bestaat dat een volgende maal zoveel water (meer) binnenstroomt dat er wel schade uit ontstaat. [appellante] heeft betwist dat haar toenmalige directeur vlakbij de bedrijfsruimte woonde. Bij gelegenheid van het pleidooi heeft zij bij monde van haar raadsvrouwe aangevoerd dat de toenmalige directeur wel een stuk verderop in de Kouvenderstraat een zaak had, maar daardoor nog niet op de hoogte kon zijn van de zes overstromingen. Tegenover deze betwisting had het op zijn minst op de weg van [geïntimeerde] gelegen om, bijvoorbeeld door overlegging van een uittreksel uit de Gemeentelijke Basisadministratie, aan te tonen dat de toenmalige directeur van [appellante] - in de voor deze zaak relevante periode - zo dicht bij de bedrijfsruimte woonde dat [appellante] op de hoogte had moeten zijn van de overstromingen die vóór de verbouwing van 1993 plaatsvonden. Nu zij zulks heeft nagelaten moet het ervoor gehouden worden dat [appellante] in elk geval niet vóór 25 juli 1994 op de hoogte is geweest van de overstromingen. Bij gelegenheid van het pleidooi heeft [geïntimeerde] bij monde van haar raadsvrouwe erkend dat het water vóór de verbouwing via de Weustenraedtstraat (toen nog de achterkant van de bedrijfsruimte) binnenstroomde en door het openzetten van de voordeuren aan de lager gelegen Kouvenderstraat weer naar buiten stroomde. [appellante] heeft bij die gelegenheid bij monde van de heer [H.] onweersproken gesteld dat [geïntimeerde] haar heeft verzocht om verbouwing van de bedrijfsruimte, omdat zij de dure vierkante meters aan de zijde van de Kouvenderstraat niet meer wilde huren en de ingang verplaatst wenste te zien naar de achterkant aan de Weustenraedtstraat, waar een groot parkeerterrein gemaakt kon worden. Om die reden is, aldus [H.], in 1993 in de bedrijfsruimte parallel aan de voor- en achterzijde, een muur aangebracht ter afscheiding van de dure vierkante meters bedrijfsruimte. Voorts heeft [H.] onweersproken gesteld dat na de verbouwing op 25 juli 1994 bleek dat tengevolge van die muur het instromend water niet meer via de deuren aan de Kouvenderstraat kon wegstromen, maar in de bedrijfsruimte bleef staan, waardoor het waterpeil kon oplopen tot zo'n 90 cm. De rechtbank is van oordeel dat [geïntimeerde] had moeten beseffen dat het gebrek aan het gehuurde door het laten plaatsen van de muur bij de verbouwing ernstiger zou worden en [appellante] daarvoor had moeten waarschuwen. Nu zij dat heeft nagelaten is het onaanvaardbaar om [appellante] op te zadelen met de schade die [geïntimeerde] vervolgens in 1994 heeft geleden en dient die schade voor risico en rekening van [geïntimeerde] te blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9df007e85b519165198bd516299a3d932f44083e8ef7129e83ef6f7b25aaf4ae | shasum -a 256