Alinea 49 Rechtbank Maastricht 6 augustus 2003

Voorts overweegt de rechtbank dat als eenmaal vast staat dat sprake is van een onrechtmatig primair besluit, de kans dat een bestuursorgaan, zoals in dit geval verweerder, wordt aangesproken tot vergoeding van de daaruit voortvloeiende schade, niet slechts denkbeeldig is. Wil een daartoe strekkend verzoek voor inwilliging in aanmerking komen, zal echter, behalve de onrechtmatigheid, ook moeten vast staan dat een causaal verband bestaat tussen de beweerdelijk uit het primaire besluit voortspruitende schade en het gebrek dat ertoe heeft geleid dat dat besluit onrechtmatig is te achten. Alleen dan immers kan worden volgehouden dat is voldaan aan de op grond van vaste rechtspraak geldende voorwaarde dat de geleden schade het bestuursorgaan, mede gezien de aard van de aansprakelijkheid en van de schade, als een gevolg van dat onrechtmatige besluit moet kunnen worden toegerekend. Daarbij zal in dit geval in het bijzonder moeten worden bezien of aannemelijk kan worden geacht dat de gestelde schade zich niet danwel niet in deze omvang zou hebben voorgedaan, indien verweerder met gebruikmaking van wél deugdelijke verklaringen van geen bezwaar, op voet van artikel 19 van de WRO vrijstelling van het vigerende bestemmingsplan had kunnen verlenen. Bij dit alles past de kanttekening dat desondanks een verplichting tot vergoeding van schade geheel kan ontbreken, wanneer moet worden geoordeeld dat de geschonden norm niet strekt tot bescherming tegen de (soort) schade zoals de benadeelde die heeft geleden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f813cf34643d6b14b5d8f5e54e96ea0b5d71c572d08e3b81815fe9561416f4c5 | shasum -a 256