Alinea 57 Rechtbank Maastricht 6 augustus 2003

Een en ander houdt naar het oordeel van de rechtbank overigens niet in dat de door eiseres in deze procedure gestelde schade volledig voor haar eigen rekening dient te blijven. In een geval als het onderhavige bestaat immers voor een belanghebbende de mogelijkheid, voor zover blijkt dat ten gevolge van een besluit omtrent vrijstelling, als bedoeld in artikel 19 van de WRO, schade wordt of zal worden geleden, welke redelijkerwijs niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, zich tot verweerder te wenden met het verzoek hem of haar een in billijkheid te bepalen schadevergoeding toe te kennen. Met deze in artikel 49 van de WRO verankerde regeling heeft de wetgever beoogd een exclusieve regeling in het leven te roepen voor vergoeding van schade veroorzaakt door op de WRO gebaseerd rechtmatig bestuursoptreden. Nu in het geval van eiseres, naar het de rechtbank wil voorkomen, aannemelijk is dat de gestelde schade, gelet op de aard ervan, een direct gevolg is van de vrijstelling die verweerder van het vigerende bestemmingsplan […] heeft verleend, zonder welke vrijstelling realisering van de doorsteek […] immers niet tot de mogelijkheden had behoord, valt niet in te zien dat eiseres ter zake geen aanspraken geldend zou kunnen maken. Daarmee is overigens niet gezegd dat een beroep op artikel 49 van de WRO meebrengt dat de door eiseres geleden schade ook in de omvang als door haar gevorderd, behoort te worden vergoed.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f813cf34643d6b14b5d8f5e54e96ea0b5d71c572d08e3b81815fe9561416f4c5 | shasum -a 256