Alinea 67 Rechtbank Maastricht 4 november 2010

Uit de stukken en het verhandelde ter zitting rijst meer in het algemeen het beeld op van een moeder die, zodra zij op haar verantwoordelijkheid ten opzichte van de kinderen wordt aangesproken, tegenwerpt dat het niet aan haar, maar aan anderen, in het bijzonder aan grootmoeder, te wijten is dat zij geen invulling kan geven aan die verantwoordelijkheid. Zo heeft de moeder verklaard dat de omstandigheid dat zij een van haar nieuwe adressen niet officieel kon laten registreren – met alle gevolgen voor haar bereikbaarheid van dien – aan de grootmoeder te wijten zou zijn: niet het feit dat de moeder haar identiteitskaart had verloren, maar het feit dat haar moeder haar geboortebewijs had zou daar debet aan zijn. Op de rechtbank komt dit over als het ontlopen van de verantwoordelijkheid om voor anderen bereikbaar te zijn. Het nemen van die verantwoordelijkheid is een noodzaak die voor iedere ouder geldt, en dus ook voor deze moeder, die – naar zij stelt – verlangt naar uitbreiding van de contacten met haar kinderen. Door haar opstelling ter zitting heeft de moeder het beeld dat uit voornoemde psychologische rapportage van 2003 rijst in elk geval niet kunnen wegnemen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/00eea680e71efdea8e7e0fd4d8e29e764fa5ed630eeccf366cb840ce3c1d5e8a | shasum -a 256