Onder 4.8. Rechtbank Midden-Nederland 8 oktober 2014

Het handelen van [A] en [eiseres] ligt in de lijn van hetgeen de wetgever heeft beoogd met de invoering van het (nieuwe) erfrecht in 2003, waarbij uitgangspunt is dat de erfenis zou vervallen aan, kort gezegd, de langstlevende echtgenoot/geregistreerd partner. Bij dat uitgangspunt past niet dat een vermogensbestanddeel, een legaat daargelaten, aan de ex-echtgenoot van de overledene toekomt. Dat die ex-echtgenoot niet het oogmerk had, zoals [gedaagde] heeft verklaard, het betreffende vermogensbestanddeel voor zichzelf te houden, maar ten goede te laten komen aan haar kinderen (met name de dochter die zij met [A] had en in mindere mate haar kinderen uit een eerder huwelijk), doet daar niet aan af. Immers, de kinderen uit het eerdere huwelijk hebben niet – zonder meer – recht op een deel van het vermogen van hun vader en voor zover zij dat hadden, hebben zij hun legaat verworpen. Wat de dochter van [A] en [gedaagde] betreft, merkt de rechtbank op dat het niet [gedaagde] die over de nalatenschap mede kan beschikken, maar nu juist [eiseres]. De rechtbank merkt nog op dat de uitkering vanuit verzekeringsrechtelijk oogmerk na zijn overlijden mogelijk niet tot het vermogen van [A] behoorde, maar de hiervoor vermelde overwegingen zien op de onderlinge relatie tussen [A] en [gedaagde] in het kader van de door hen overeengekomen huwelijksvermogensrechtelijke afwikkeling van hun huwelijkse voorwaarden en de daarin tot stand gekomen “uitruil” van vermogensbestanddelen. De rechtbank verwijst naar de opmerkingen van H. Drion in WPNR 5403 en 5505.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7e53cc216ac6522ac1a9d499351ef44db6a3ea2af494bfd71c46b2a5ade76cf8 | shasum -a 256