Alinea 38 Rechtbank Midden-Nederland 10 februari 2015

7. Voor zover eiser bedoelt te stellen dat het niet mogelijk is om nu nog handhavend op te treden tegen de onderhavige boatsaver omdat die al aanwezig was toen dat nog niet verboden was, slaagt dit betoog niet. Zoals hiervoor onder 6 overwogen, is de rechtbank van oordeel dat het ter plaatste laten liggen of afmeren van een boatsaver niet een eenmalige, in het verleden zich voordoende gedraging is geweest, maar een voortdurende handeling; dat betekent dat die handeling voortduurt ook nadat het verbod daarop in werking is getreden. Er is dan ook geen strijd met het bepaalde in artikel 5:4, tweede lid, van de Awb, dat ziet op een ‘aan de gedraging voorafgaand wettelijk voorschrift’. Hierbij is ook van belang dat Provinciale Staten, op grond van artikel 145 van de Provinciewet, de verordeningen mag maken die zij in het belang van de provincie nodig oordeelt. Zij mag in deze verordeningen toetsingskaders neerleggen en daarbij bepalen voor welke zaken en activiteiten geen vergunning of ontheffing vereist is. Aan de in deze verordeningen, zoals de Lsv, neergelegde algemeen verbindende voorschriften kan slechts verbindende kracht worden ontzegd indien sprake is van strijd met een hoger wettelijk voorschrift, dan wel een algemeen rechtsbeginsel. Dit laat onverlet de mogelijkheid voor Provinciale Staten om deze hogere wettelijke voorschriften met eigen regels aan te vullen (zie bijvoorbeeld de uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRS) van 9 januari 2013, ECLI:NL:RVS:2013:BY7985 en van 1 oktober 2014, ECLI:NL:RVS:2014:3556). Er is verder geen rechtsregel die zich er tegen verzet dat Provinciale Staten in een dergelijke verordening een situatie die eerder was toegestaan of niet aan regels was gebonden, voor de toekomst alsnog verbieden. Dat is hier gebeurd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6eaec4aecfa115511af9af2a77e464b6868eae20331010440a9b87a27f607619 | shasum -a 256