Onder 15.6 Rechtbank Midden-Nederland 31 mei 2016

De rechtbank overweegt dat het standpunt van verweerder dat hij de bevoegdheid heeft om ontheffing te verlenen op zichzelf juist is. Die bevoegdheid strekt echter niet zo ver dat de bevoegde autoriteit zelf kan bepalen onder welke omstandigheden van tijd en plaats de afwijkende maatregelen mogen worden genomen als dit niet in het Bbsd is geregeld; de keuze voor welke soorten, met welke middelen of onder welke omstandigheden afgeweken mag worden, is aan de wetgever. De rechtbank leidt dit af uit de tekst van artikel 9, eerste en tweede lid, van de Vogelrichtlijn, waarin de opdracht om afwijkende bepalingen vast te stellen aan de lidstaat wordt gegeven, en uit het oordeel van de ABRvS in de uitspraak van 4 januari 2012, waaruit volgt dat met de opdracht een autoriteit aan te wijzen die moet toetsen of aan de voorwaarden om af te wijken wordt voldaan, zich niet verdraagt dat die autoriteit beslist dat middelen mogen worden aangewend die niet in afwijkende bepalingen zijn neergelegd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a38fa241e3277f2c726ce1fcd493c715a30907cb5060957da08136596bacabaa | shasum -a 256