Alinea 29 Rechtbank Midden-Nederland 4 januari 2016

10. De rechtbank beantwoordt de vraag of het al dan niet uitloven van tipgeld in situaties zoals deze moet worden gezien als het hanteren van een bevoegdheid in het kader van een aan verweerder opgedragen publieke taak ontkennend. De rechtbank oordeelt dat het toekennen en uitloven van tipgelden door verweerder privaatrechtelijk van aard is. Weliswaar is de toezichtstaak op fiscale wet- en regelgeving een exclusieve bevoegdheid van verweerder, het uitloven van tipgeld is niet een direct uitvloeisel van die toezichtstaak. Het gebruikmaken van tips in het kader van toezicht moet daarvan los worden gezien en is een zaak die veel meer in de bewijssfeer speelt. Het wel of niet overgaan tot betaling van tipgeld is een puur privaatrechtelijke transactie. Overeenstemming over de voorwaarden, hoogte en dergelijke komt tot stand tussen beide partijen, in dit geval tussen overheid en burger. Er is geen bevoegdheid aan te wijzen om een besluit te nemen waardoor voor verweerder de verplichting ontstaat om tipgeld uit te loven of toe te kennen. Als verweerder tot toekenning en betaling van tipgeld aan eiser zou overgaan, zou dat niet geschieden ter nakoming van enige uit een publiekrechtelijke handeling van de staatssecretaris voortvloeiende verplichting daartoe. Bovendien bestaat er geen (voorwaardelijke) aanspraak voor burgers op tipgeld, waardoor verweerder tot het toekennen verplicht zou zijn. Een zodanige aanspraak is niet te vinden in Resolutie 1985 of het memo 1994. Ook is het uitloven van tipgeld niet een exclusieve taak van verweerder. De rechtbank verwijst ter onderbouwing van dit standpunt naar een uitspraak van de ABRvS van 31 januari 2007 over de [naam collectie] (ECLI:NL:RVS:2007:AZ7439).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aea8b47da271824dccea96f4dfa59ad1bde7a199337d1a29407adccbfb2c0702 | shasum -a 256