Alinea 29 Rechtbank Midden-Nederland 1 juni 2016

12. Ter zitting heeft verweerder opgemerkt dat met de invoering van het verdeelmodel van het SCP grote herverdeeleffecten voor de grote gemeenten niet specifiek zijn beoogd en voorzien. Tegelijkertijd is men er, blijkens de brief van verweerder aan de Tweede Kamer (TK 2013-2014, 30545, 137), steeds vanuit gegaan dat het nieuwe model herverdeeleffecten zou hebben. Om deze herverdeeleffecten op te vangen zijn er een overgangs- en vangnetregeling in het leven geroepen. De rechtbank leidt hieruit af dat enig herverdeeleffect is beoogd en voorzien, zodat de omstandigheid dat eiser kampt met een tekort onvoldoende is om de regelgeving onverbindend te verklaren of in dit geval buiten toepassing te laten. De rechtbank acht op basis van de rapporten van [naam onderzoeksbureau 1] en de Raad aannemelijk dat zich bijzondere omstandigheden kunnen voordoen die maken dat toepassing van het verdeelmodel zo onredelijk uitpakt dat het verdeelmodel buiten toepassing gelaten zou moeten worden. De rechtbank verwijst bijvoorbeeld naar de uitspraak van deze rechtbank van 26 april 2016 over de toepassing van het verdeelmodel in de gemeente Utrecht (ECLI:NL:RBMNE:2016:2475). De rechtbank is niet gebleken dat zich in de gemeente Amersfoort specifieke omstandigheden voordoen die vergelijkbaar zijn met die van de gemeente Utrecht in voormelde uitspraak. Op grond van wat eiser heeft aangevoerd is er geen aanleiding om aan te nemen dat sprake is van een sterke centrumfunctie met een grote mate van verstedelijking, of dat de populatie van Amersfoort in zo sterke mate afwijkt van het landelijke gemiddelde, dat als gevolg daarvan de herverdeeleffecten niet beoogd en voorzien waren. Dat er in het jaar 2015 meer alleenstaanden in de bijstand zaten dan was ingeschat op basis van de CBS-cijfers acht de rechtbank te algemeen. Het verdeelmodel gaat immers (in ieder geval voor het jaar 2015) niet uit van feitelijke gegevens, en de kans is groot dat deze omstandigheid ook bij andere gemeenten speelt. De stelling dat het door eiser gevoerde beleid geen aanleiding kan zijn geweest voor het ontstane tekort volgt de rechtbank niet. Dat de sociale dienst van eiser door de VNG meermalen is uitgeroepen tot beste sociale dienst van Nederland is daarvoor onvoldoende. Los van het feit dat deze stelling niet is onderbouwd met stukken, is er geen rechtstreeks verband tussen het – in de visie van de VNG – bovengemiddeld functioneren van een sociale dienst en het voeren van adequaat uitkeringsbeleid. Dat de met het nieuwe verdeelmodel beoogde prikkelwerking niet wordt bereikt is dan ook niet gebleken. Omdat de voorwaarden zoals geformuleerd in het rapport van [naam onderzoeksbureau 2] geen bindende normen zijn leidt het al of niet voldoen aan die voorwaarden ook niet tot de conclusie dat het verdeelmodel buiten toepassing gelaten dient te worden. Ook is de rechtbank van oordeel dat verweerder zijn standpunt in het bestreden besluit voldoende heeft gemotiveerd, en dat geen sprake is van strijd met het vertrouwensbeginsel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/20587dd21cc6ed534974395455c414711326e103720392a337b6547f160d3df5 | shasum -a 256