Onder 4.32. Rechtbank Midden-Nederland 10 februari 2016

De stelling van [gedaagde sub 1] dat Rabobank afstand van haar vorderingsrecht heeft gedaan blijkt niet uit de door hem overgelegde e-mailcorrespondentie. Weliswaar heeft Schol in zijn e-mail van 15 november 2013 op verzoek van [gedaagde sub 1] een op die dag plaatsgevonden hebbend telefoongesprek van [gedaagde sub 1] met [H] bevestigd (waarbij Schol, zoals uit de inhoud van die e-mail volgt, niet aanwezig is geweest) en heeft Schol in die e-mail vermeld: “(…) Mij is eveneens verteld dat u hierbij namens de Rabobank tegenover de heer [gedaagde sub 1] hebt verklaard dat de Rabobank de borgstelling van de heer [gedaagde sub 1] in privé ad € 100.000,- niet zou aanspreken wanneer de heer [gedaagde sub 1] ten aanzien van de “fraude” alle medewerking zou verlenen.(…)”, maar die door [gedaagde sub 1] aan Schol vertelde weergave van het telefoongesprek met [H] vindt op geen enkele wijze bevestiging in de e-mail van 18 november 2013 van [H] . Integendeel, in die e-mail is immers vermeld dat [H] [gedaagde sub 1] heeft aangegeven dat: “(…) indien de heer [gedaagde sub 1] geen medewerking heeft verleend aan de mogelijke onregelmatigheden (zoals door de heer [gedaagde sub 1] telkenmale wordt voorgeschoteld), ik bereid ben om de borg niet direct aan te spreken voor eventuele tekorten c.q. schade bij de bank, doch eerstens de schade ga verhalen bij diegene die hiervoor (eveneens) aansprakelijk zijn. (…)”. Daaruit blijkt slechts dat in het geval [gedaagde sub 1] geen medewerking zou hebben verleend aan de mogelijke onregelmatigheden hij niet direct als borg zou worden aangesproken, maar Rabobank eerst zou trachten de schade op de aansprakelijke te verhalen. Rabobank heeft haar vorderingsrecht op [gedaagde sub 1] dan ook niet prijsgegeven of bij [gedaagde sub 1] het gerechtvaardigd vertrouwen gewekt dat van dat prijsgeven sprake was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ae00a9bfee4b59729dbc81eb647d9dc3b0797c5da34172faf004b14b0d8acfd2 | shasum -a 256