Onder 4.38. Rechtbank Midden-Nederland 10 februari 2016

[gedaagde sub 1] voert met betrekking tot de verkoopprijs van de debiteuren aan dat er ten tijde van het faillissement een bedrag van € 760.000,-- in totaal aan openstaande vorderingen was, maar dat die slechts voor een bedrag van € 160.000,-- zijn verkocht. Volgens [gedaagde sub 1] hadden die debiteuren voor een veel hogere verkoopprijs kunnen worden verkocht. [gedaagde sub 1] stelt tevens dat op die openstaande vorderingen niet de vorderingen van [bedrijf 3, 4 en 5] op [bedrijf 6] verwerkt waren, terwijl ten tijde van het faillissement er nog veel werk was dat aan [bedrijf 6] gefactureerd moest worden. Volgens [gedaagde sub 1] betreft dit een bedrag van ongeveer € 450.000,--, dat tegen zijn zin niet is geïncasseerd maar is omgezet in een werkgarantie van € 1.000.000,--. Daarnaast stelt [gedaagde sub 1] dat voor het rollend materieel een veel te lage koopprijs is voldaan. Volgens [gedaagde sub 1] waren twee van de vier vrachtwagens volledig afbetaald en waren deze per stuk ongeveer € 180.000,-- waard en een zaag(aanhang) wagen die volledig afbetaald was ongeveer € 100.000,-- waard. Het is volgens [gedaagde sub 1] onduidelijk waarom voor al het rollend materieel maar € 150.000,-- is betaald en volgens hem hadden de machines, waarop Rabobank ook een pandrecht had gevestigd, dan ook veel meer kunnen opbrengen. [gedaagde sub 1] stelt dan ook dat het aan de handelwijze van Rabobank is te wijten dat hij als borg moet worden aangesproken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ae00a9bfee4b59729dbc81eb647d9dc3b0797c5da34172faf004b14b0d8acfd2 | shasum -a 256