Onder 4.9. Rechtbank Midden-Nederland 26 oktober 2016

Ter zitting heeft [eiser] verklaard dat hij de messen in de haksel/snijkooi niet hoorde, omdat het geluid van de motor van de maïshakselaar hier bovenuit kwam. [eiser] wist dus dat de hakselaar niet volledig uit stond. Hij had dus het vermoeden kunnen hebben dat ook de messen nog draaiden. Daarnaast waren de waarschuwingsstickers die op de klep van de haksel/snijkooi zaten wellicht niet zichtbaar door de restanten van de maïsoogst, maar [eiser] heeft erkend dat hij jaarlijks hielp met het schoonmaken van de hakselaar. [eiser] heeft verklaard dat hij niet zeker weet of ook op deze betreffende hakselaar waarschuwingsstickers zaten, maar de kantonrechter acht dit wel aannemelijk. Dit maakt dat hij deze waarschuwing heeft genegeerd. Verder is gebleken dat [eiser] weliswaar de opdracht had om te helpen bij het zoeken naar de oorzaak van de storingsmelding, maar uiteindelijk heeft hij op eigen initiatief zijn arm in de haksel/snijkooi gestoken. Gelet op voornoemde omstandigheden is de kantonrechter van oordeel dat [eiser] een mate van eigen schuld heeft aan het ongeval. Een deel van de schade dient dus voor rekening van [eiser] te blijven. Dit laatste geldt alleen in de verhouding tussen [eiser] en [B] en niet in de verhouding tussen [eiser] en [A] . In die verhouding kan het gedrag van [eiser] niet als opzet of bewuste roekeloosheid in de zin van artikel 7:658 gekwalificeerd worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0467b688acd9eea8664be13e8bf11056ddb7dabb0c9186fb067f7ba13777b7e2 | shasum -a 256