Alinea 35 Rechtbank Midden-Nederland 29 december 2016

10. Verweerders stelling dat de rechtbank niet zelf in de zaak heeft voorzien, omdat zij kennelijk niet de overtuiging had dat de uitkomst van het geschil, in het geval verweerder opnieuw in de zaak zou voorzien, geen andere zou zijn en de toets aan het recht kan doorstaan, wordt door de rechtbank ten slotte ook niet gevolgd. Daarbij is van belang dat er verschillende redenen kunnen zijn voor de rechtbank om niet zelf in een zaak te voorzien, bijvoorbeeld indien er - zoals in het onderhavige geval - sprake is van een getrapt sanctiesysteem. In het onderhavige geval heeft de rechtbank weliswaar geconcludeerd dat een doorescalatie naar categorie I niet aan de orde kan zijn door het vervallen van de drie genoemde afwijkingen, maar uit de overweging van de rechtbank dat ‘zelf in de zaak voorzien niet mogelijk is, omdat dit te veel zou ingrijpen in de bestuurlijke vrijheid van verweerder’, kan worden afgeleid dat de rechtbank van oordeel was dat het tot het domein van verweerder behoort om zich uit te laten over de vraag of, en zo ja welke herstelsanctie nog wel aan de orde was. Uit Bijlage I blijkt immers dat er sprake is van verschillende mogelijke herstelsancties, variërend van een waarschuwing tot een (onvoorwaardelijke) intrekking.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/afa31e82a4f7834baa3b47fc37b5d7132a6ac8deac21226fcfdbac04a6477cc6 | shasum -a 256