Onder 8.3 Rechtbank Midden-Nederland 17 november 2017

Naast de maatregel van TBS is naar het oordeel van de rechtbank ook het opleggen van een substantiële vrijheidsstraf noodzakelijk uit een oogpunt van generale preventie, als afschrikwekkend middel en ter vergelding van het in het bijzonder aan de familie van het slachtoffer aangedane leed. De rechtbank komt tot een lagere gevangenisstraf dan door de officier van justitie is geëist. De eis van de officier van justitie verhoudt zich naar het oordeel van de rechtbank niet met de mate waarin het feit aan verdachte kan worden toegerekend. De rechtbank benadrukt de conclusie van de deskundigen dat het gestoorde realiteitsbesef bij verdachte, voortkomend uit de psychotische stoornis ten tijde van het ten laste gelegde, een grote invloed heeft gehad op de gedragskeuzes en gedragingen van verdachte, waarbij zijn keuzevrijheid in sterke mate werd ingeperkt. De rechtbank rekent het feit daarom in mindere mate aan verdachte toe dan de officier van justitie heeft gedaan bij het formuleren van zijn strafeis. De rechtbank acht daartoe van belang dat aannemelijk is dat de keuze van verdachte om zijn medicatie niet in te nemen, in sterke mate is beïnvloed door zijn ziekelijke stoornis. Verdachte heeft zelf verklaard dat hij dacht dat hij een gezond persoon was en geen medicatie nodig had. Ook uit de rapportage kan niet worden afgeleid dat de deskundigen hebben kunnen vaststellen dat verdachte een bewuste en weloverwogen keuze heeft gemaakt tot het niet innemen van zijn medicatie. De rechtbank moet dit bij de bepaling van de hoogte van de gevangenisstraf meewegen. Alles afwegende acht de rechtbank naast voornoemde maatregel van TBS een gevangenisstraf van drie jaren, met aftrek van voorarrest, passend en geboden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd85563a51641759530252c60b6c4820a9b711c2474a3f81296a4e80b373f3a7 | shasum -a 256