Onder 4.1 Rechtbank Midden-Nederland 14 december 2018

De officier van justitie acht het primair ten laste gelegde wettig en overtuigend te bewijzen. Hij heeft daartoe aangevoerd dat uit de VerkeersOngevalsAnalyse (hierna: VOA) is gebleken dat verdachte de slachtoffers al vanaf 533 meter afstand had kunnen zien en opmerken. Het moet vervolgens nog tientallen seconden hebben geduurd voordat de trekker met de slachtoffers in botsing kwam. Er waren – uitgaande van de verklaring van getuige [getuige] – geen tegenliggers. Het kan daarom niet anders zijn dan dat verdachte gedurende geruime tijd niet heeft opgelet, want hij heeft immers zelf gezegd dat hij de fietsers pas opmerkte toen hij in botsing met hen kwam. Daarbij komt dat op grond van de verklaringen van verdachte en getuige [getuige] kan worden vastgesteld dat verdachte te hard reed, namelijk ongeveer 30 kilometer per uur. Het is niet gebleken dat verdachte aan het bellen was, kort voor of tijdens de aanrijding. Daarnaast heeft de officier van justitie aangevoerd dat van verdachte, als beroepschauffeur van een landbouwtrekker met maai-arm, meer oplettendheid mag worden verwacht dan in het geval van een normale verkeersdeelnemer ( Garantenstellung ). Hij moet zich bewust zijn geweest van de gevaren en beperkingen die kleven aan het gebruik van zo’n voertuig in het verkeer, zeker ten opzichte van zwakke verkeersdeelnemers, zoals fietsers. Verdachte treft daarom het verwijt van aanmerkelijke schuld, in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994 (hierna: WVW).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8abc7eac9a2c539efecb0789486c5326cef04553d75e1184f19b01fd9d11c705 | shasum -a 256