Onder 3.21. Rechtbank Midden-Nederland 26 maart 2020

[eiser] was in zijn loondienstperiode geen hulpverlener (meer). [eiser] stelt dat de bewaarplicht voor de dossiers van de patiënten die op het moment dat hij in loondienst ging nog bij hem onder behandeling waren, ook in de toekomst op hem zou blijven rusten, maar dan uitsluitend voor dat deel van het dossier dat in de vrijgevestigde periode is opgebouwd. Naar het oordeel van de rechtbank is deze stelling niet logisch en zou een dergelijke gang van zaken leiden tot een voor de patiënt onoverzichtelijke ‘opsplitsing’ van zijn patiëntendossier. Bovendien dient een dergelijke ‘opsplitsing’ geen enkel doel. Voor inzage in het (volledige) patiëntendossier kan de voormalig patiënt van [eiser] zich tot (de curatoren van) het [ziekenhuis] wenden. Op het [ziekenhuis] rust immers voor de gehele behandelperiode (en dus voor het volledige patiëntendossier) een bewaarplicht. Net zo als bij patiënten wiens behandeling pas is aangevangen in de loondienstperiode. De rechtbank ziet niet in op welke manier het belang van de patiënt gediend zou zijn bij de mogelijkheid om zich daarnaast voor inzage in een beperkt deel van het patiëntendossier – namelijk uitsluitend dat deel van het dossier dat dateert uit de vrijgevestigde periode van [eiser] – ook tot [eiser] te kunnen wenden. De patiënt krijgt daarmee immers de beschikking over een patiëntendossier dat per definitie onvolledig is. De redenering van [eiser] zou bovendien meebrengen dat voor het verschaffen van informatie aan de patiënt onderscheid moet worden gemaakt tussen de vrijgevestigde periode en de periode in loondienst bij het [ziekenhuis] . Voor de patiënt is het onderscheid tussen loondienst of vrijgevestigd echter vaak niet eens duidelijk en bovendien is een dergelijk onderscheid ook vanuit het onderliggende belang van de bewaarplicht voor de patiënt, niet goed verklaarbaar.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/85bbf4da05e01ae7c9c0f3bc0cd3336c60a896cda5199fa1a01da8796c06eb22 | shasum -a 256