Onder 3 Rechtbank Noord-Holland 16 november 2016

22. Het voorgaande brengt mee dat omkering (en verzwaring) van de bewijslast niet aan de orde is en het aan verweerder is om aannemelijk te maken dat de aanslag (na vermindering) terecht is berekend naar een vermogen per 1 januari 1995 van fl 1.517.348. Verweerder heeft in dit kader naar voren gebracht dat eiser in de onderhavige en ook voorgaande kalenderjaren inkomsten heeft genoten uit zijn verborgen gehouden (illegale) activiteiten die zullen hebben geleid tot de vorming van (te belasten) vermogen. Volgens verweerder heeft eiser getracht dit vermogen buiten het zicht te houden van de Belastingdienst door (een deel van) het geld te investeren in vermoedelijk voor de Belastingdienst niet of nauwelijks te traceren vermogensbestanddelen. Eiser heeft de stellingen van verweerder weersproken. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zijn stellingen, bij gebreke van enig concreet bewijs, niet aannemelijk heeft gemaakt. Voor zover verweerder onder verwijzing naar de belastingprocedure van de mede-eigenaar van meerdere panden (zie onderdeel 8 van deze uitspraak) stelt dat deze – evenals het 50%-aandelenbelang in [A BEDRIJF] BV – meer waard zijn dan door eiser is bepleit, kan hij daarin niet worden gevolgd. Zoals hiervoor reeds overwogen, dient de rechtbank zelfstandig de feiten vast te stellen. Het ligt op de weg van verweerder om van zijn stellingen – gezien de betwisting daarvan door eiser – bewijs te leveren, hetgeen hij heeft nagelaten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bd94cd33d0dc497864680c07431326e8c05aa6b0cc418a41c0aed0cdec0fe551 | shasum -a 256