Onder 2.2. Rechtbank Noord-Holland 12 februari 2016

De rechtbank verwerpt dit verweer. Vooropgesteld dient te worden dat aan het Openbaar Ministerie de bevoegdheid is toegekend zelfstandig te beslissen of naar aanleiding van een ingesteld opsporingsonderzoek vervolging moet plaatsvinden. De beslissing van het Openbaar Ministerie om tot vervolging over te gaan, leent zich slechts in zeer beperkte mate voor een inhoudelijke rechterlijke toetsing in die zin dat slechts in uitzonderlijke gevallen plaats is voor een niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie in de vervolging op de grond dat het instellen of voortzetten van die vervolging onverenigbaar is met beginselen van een goede procesorde. Een dergelijk geval doet zich hier op dit moment nog niet voor. Naar het oordeel van de rechtbank is vervolging ingesteld op grond van een rechtens te respecteren belang, namelijk de ongestoorde gang van de rechtspleging, in het bijzonder het betreffende strafproces, en daarmee samenhangend het belang van de waarheidsvinding. Dat verdachte zijn houding niet zal veranderen staat naar het oordeel van de rechtbank niet vast, zodat niet gezegd kan worden dat vervolging geen op speciale preventie gericht strafdoel in zich draagt. Verdachte stelt zich willens en wetens bloot aan strafvervolging door zich enerzijds op zijn verschoningsrecht te beroepen doch anderzijds pertinent te weigeren enig inzicht te verschaffen in zijn beweegredenen daartoe. Naar het oordeel kan die keuze van verdachte niet aan het Openbaar Ministerie worden tegengeworpen, in die zin dat het een vervolgingsbeletsel zou opleveren. Het oordeel of het nog (langer) zinvol is om verdachte te verplichten als getuige te verschijnen, is voorbehouden aan, in dit geval, het Gerechtshof.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e0cbb02282bd65d4bcd4cade53ef984f69d839da0592e3d24ec2072c8c59cb20 | shasum -a 256