Onder 3.4. Rechtbank Noord-Holland 12 februari 2016

De rechtbank is van oordeel dat verdachte zich op de terechtzitting van het gerechtshof Amsterdam van 9 april 2015 als getuige ten onrechte heeft beroepen op een verschoningsrecht. De rechtbank neemt daarbij allereerst in aanmerking dat verdachte op die zitting heeft verklaard dat hij geen bloed- of aanverwant van de verdachten is, zodat hem geen (algemeen) verschoningsrecht op grond van artikel 217 van het Wetboek van Strafvordering (Sv) toekomt. Voorts neemt de rechtbank in aanmerking dat verdachte zou worden gehoord over een feit waarvoor hij reeds onherroepelijk is veroordeeld. Aldus kan niet worden gezegd dat verdachte door het beantwoorden van aan hem gestelde vragen zichzelf nog aan het gevaar van een strafrechtelijke veroordeling voor dat feit zou blootstellen. Verdachte zou slechts bepaalde vragen kunnen weigeren te beantwoorden als hij zich daarmee – naar zijn inschatting – aan het gevaar van een andere strafrechtelijke veroordeling zou blootstellen, maar hiermee komt hem geen algeheel verschoningsrecht toe voor alle vragen. De rechtbank heeft daarbij oog voor de eventuele problemen die de beantwoording van bepaalde vragen door verdachte mee zouden kunnen brengen, maar zolang dit door of namens verdachte niet enigszins nader wordt geconcretiseerd, kan ook een beroep op het verschoningsrecht ex artikel 219 Sv niet slagen. Daarbij acht de rechtbank van belang dat het hof herhaaldelijk vragen ter verduidelijking heeft gesteld, waarvan de beantwoording althans enig inzicht had kunnen verschaffen in de opstelling van verdachte.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e0cbb02282bd65d4bcd4cade53ef984f69d839da0592e3d24ec2072c8c59cb20 | shasum -a 256