Onder 5.7. Rechtbank Noord-Holland 24 februari 2016

[de man] stelt dat hij de premies en voorheffingen na de echtscheiding ten onrechte voor [de vrouw] heeft voldaan en lijkt hiermee voorts te betogen dat hij zich ter zake op verrekening kan beroepen. Allereerst merkt de kantonrechter op dat de premies en voorheffingen niet door [de man] zijn voldaan maar door de V.O.F., waarvan beide partijen vennoot waren. De vordering van [de vrouw] is niet tegen de vennootschap gericht maar tegen [de man] zodat [de man] zich alleen al om die reden niet op verrekening kan beroepen. Ervan uitgaande dat de bankrekening van de V.O.F. slechts de vennoot [de man] toekwam, oordeelt de kantonrechter als volgt. Artikel 6:127, tweede lid, van het BW bepaalt dat een schuldenaar de bevoegdheid tot verrekening heeft, wanneer hij een prestatie te vorderen heeft die beantwoordt aan zijn schuld jegens dezelfde wederpartij en hij bevoegd is zowel tot betaling van de schuld als tot het afdwingen van de betaling van de vordering. Artikel 6:136 van het BW bepaalt dat de rechter een vordering ondanks een beroep op verrekening kan toewijzen, indien de gegrondheid van het verweer niet op eenvoudige wijze is vast te stellen. In dit geval is de tegenvordering niet op eenvoudige wijze vast te stellen nu de vordering van [de man] door [de vrouw] gemotiveerd wordt betwist. Zo betwist [de vrouw] dat [de man] de premies en voorheffingen heeft voldaan en dat de bankrekening slechts door [de man] werd gevoed. Het beroep op verrekening gaat dan ook niet op.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e489f3d43e07de39a343e8b661b32431d4b3623b9e253c0367eeb2e3aec0b64b | shasum -a 256