Onder 5.4. Rechtbank Noord-Holland 21 juli 2017

[werkneemster] heeft als verwijt met name gesteld dat zij, tegen de adviezen van de bedrijfsarts en de jobcoach, moest re-integreren in twee groepen en in verschillende lokalen, terwijl zij juist was gebaat bij duidelijkheid en regelmaat. Dit verwijt kan niet slagen. Het staat tussen partijen vast dat (sedert de aanvang van de re-integratie in april 2014) [werkneemster] nimmer in een andere klas dan groep 6 bij [collega] in een vast lokaal heeft gere-integreerd, conform haar wens. Voor zover is gesproken over twee klassen in de e-mail van 5 juni 2014, had dit betrekking op de periode waarbij gesproken is over een mogelijkheid indien [werkneemster] (gedeeltelijk) hersteld zou zijn verklaard. Dat heeft niet plaatsgevonden. Daar komt bij dat de jobcoach in haar rapport van 29 september 2014 aangeeft dat zij zich kan vinden in de visie van de werkgever. Veeleer komt uit het dossier naar voren dat nadien vooral door [werkneemster] zelf over een toekomstige situatie is gesproken en dat, gelet op de bewoordingen, daarbij kennelijk om garanties is gevraagd die [werkgever] niet kon en wilde geven. Het moge zo zijn dat [werkneemster] meer zekerheid wilde hebben, niet gebleken is dat [werkgever] die zekerheid kon bieden. Weliswaar heeft de bedrijfsarts op 2 februari 2015 aangegeven goede afspraken te maken, ook voor de toekomst, doch het staat vast dat het niet tot een verbetering of (gedeeltelijke) herstelmelding is gekomen, zodat niet kan worden geoordeeld dat [werkgever] ernstig verwijtbaar heeft gehandeld door geen afspraken te maken voor de nog onzekere toekomst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/332bc87e36e19578cff4a932e73da7c786f2de6aeb2b1d99a2b13dbe7c00f164 | shasum -a 256