Onder 6.8. Rechtbank Noord-Holland 9 juli 2018

De kantonrechter volgt het standpunt van G4S niet. De primaire reden waarom [verweerder] de overeengekomen arbeid niet verricht, is gelegen in de ongeschiktheid wegens ziekte. Pas nadat die ongeschiktheid al was ingetreden, is de toestemming bedoeld in artikel 7 lid 2 Wpbr ingetrokken. [verweerder] is immers ziek geworden op 19 februari 2018, terwijl het besluit van de politiechef van Amsterdam om de verleende toestemming in de zin van artikel 7 lid 2 Wpbr in te trekken, dateert van 26 februari 2018. Dat betekent dat het recht op loon moet worden beoordeeld aan de hand van de bijzondere wettelijke bepaling die geldt voor loondoorbetaling tijdens ziekte en niet aan de hand van de algemene wettelijke bepaling die geldt voor gevallen waarin de werknemer de arbeid niet verricht. Daarbij neemt de kantonrechter ook in aanmerking dat geen sprake is van een absolute onmogelijkheid van [verweerder] om te werken in eigen of andere passende werkzaamheden, maar van een situatie waarin G4S vanwege de omstandigheid dat zij en de aan haar verbonden ondernemingen beveiligingsorganisaties zijn in de zin van de Wpbr, [verweerder] na intrekking van de toestemming bedoeld in artikel 7 lid 2 Wpbr niet meer mogen laten werken. Verder is geen sprake van een wettelijke uitsluitingsgrond voor het recht op loondoorbetaling tijdens ziekte (artikel 7:629 lid 3 BW). Met name heeft [verweerder] niet geweigerd om passende arbeid te verrichten of geweigerd om mee te werken aan zijn re-integratie. G4S heeft ook niet gesteld dat zich een uitsluitingsgrond voordoet en heeft in dit verband ook geen loonsanctie opgelegd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/02b4ff22db539065ccdfb6df359a0e3b3be8afd587f8db997b6ec864f0e0b850 | shasum -a 256