Onder 4.7. Rechtbank Noord-Holland 8 januari 2025

Op basis van de verklaring van [gedaagde] tijdens de zitting is komen vast te staan dat niet [betrokkene 1] zelf, maar zijn dochter en schoondochter tegen [gedaagde] hebben gezegd dat [gedaagde] de facturen voor de verbouwing van de woning van [betrokkene 1] op naam van [eiser] mocht zetten en dat [eiser] op die manier zou betalen voor een aandelenoverdracht. Uit de verklaring van [gedaagde] ter zitting blijkt dat er weinig woorden zijn vuilgemaakt aan deze afspraak en dat hij deze min of meer voor kennisgeving heeft aangenomen. [gedaagde] heeft toen dus op geen enkele wijze navraag gedaan over deze afspraak tussen [betrokkene 1] en [eiser] en/of over de bevoegdheid van [betrokkene 1] om deze namens [eiser] aan te gaan; niet bij [eiser] en ook niet bij [betrokkene 1] zelf. Naar het oordeel van de rechtbank had [gedaagde] dat wel moeten doen. Het ging immers om facturen voor verbouwingskosten van de privé woning van de veronderstelde vertegenwoordiger zelf. [gedaagde] had op eenvoudige wijze navraag kunnen doen naar deze afspraak. Hij wist dat [eiser] de achterman was, niets belette hem om telefonisch of per e-mail contact met het bedrijf op te nemen. Ook had [gedaagde] eenvoudig het handelsregister kunnen raadplegen om de vertegenwoordigingsbevoegdheid van [betrokkene 1] te controleren. De lange staat van dienst van [betrokkene 1] bij [eiser] en zijn positie als hoofd administratie rechtvaardigen niet dat [gedaagde] op zijn vertegenwoordigingsbevoegdheid mocht vertrouwen. Algemeen bekend mag immers worden verondersteld dat het mandaat van een manager financiën beperkt is tot handelingen in het kader van de (gewone) bedrijfsvoering en niet ziet op privé aangelegenheden, zoals het verbouwen van de eigen woning. Ook niet als dat gekoppeld zou zijn aan het overnemen van een privé schuld van de manager in verband met de betaling van overname van zijn aandelen in het bedrijf. Dit kan op geen enkele manier worden vergeleken met de door [gedaagde] genoemde arbeidsvoorwaarden, zoals een auto van de zaak of een huurwoning voor een expat, waarbij de werknemer of expat direct contact heeft met de leverancier of verhuurder. Voor zover het op kosten van de werkgever verbouwen van de woning van een werknemer in de rechtspraak al eens (om fiscale redenen) is voorgekomen, betekent dat bovendien niet dat de werknemer bevoegd is om de transactie namens zijn werkgever tot stand te brengen. De aard van de opdracht had voor [gedaagde] dus al reden moeten zijn om bij aanvang van die opdracht nader onderzoek te doen. Dat [eiser] in het verleden financieel heeft bijgesprongen bij de verbouwing van een bowlingbaan, maakt dat niet anders. Niet is immers gesteld of gebleken dat [betrokkene 1] in dat geval [eiser] (ook) onbevoegd heeft vertegenwoordigd. Oftewel: uit dat voorval, dat [gedaagde] van horen zeggen heeft, mocht [gedaagde] niet afleiden dat [betrokkene 1] nu (weer) vertegenwoordigingsbevoegd was, zeker niet nu het om een verbouwing van zijn eigen woning ging.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ffbded39a273f7c23f9a3369b598c65a484e046469b494c20eb5619409c1a988 | shasum -a 256