Onder 4.11. Rechtbank Noord-Holland 8 januari 2025

De rechtbank stelt voorop dat in beginsel alleen sprake kan zijn van schuldovername als de derde bewust handelt tot kwijting van de schuldenaar, dat wil zeggen dat hij zich ervan bewust is dat hij een verbintenis nakomt die rust op een ander dan hemzelf. Vast staat dat [eiser] zich er niet van bewust was dat zij de schuld van [betrokkene 1] aan [gedaagde] betaalde (zie de overweging hierna in 4.16 over de verklaringen van [betrokkene 2] ). In de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 11 juli 2012 die [gedaagde] aanhaalt, was sprake van een gevolmachtigde van eiser die vanaf diens rekening een eigen schuld betaalde. Hoewel de volmachtgever niet beoogde de schuld van de gevolmachtigde te betalen, concludeerde de rechtbank in die uitspraak dat de volmachtgever de verbintenis tot betaling was nagekomen in de zin van art. 6:30 BW, omdat de schuldeiser daar in de gegeven omstandigheden gerechtvaardigd op mocht vertrouwen. Daarbij speelde mee dat sprake was van betaling van een enkele factuur. Ook in deze zaak staat centraal of [gedaagde] er in de gegeven omstandigheden gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat [eiser] de schuld van [betrokkene 1] betaalde. De rechtbank beantwoordt die vraag ontkennend. Zoals hiervoor al is overwogen, mocht [gedaagde] er niet gerechtvaardigd op vertrouwen dat sprake was van volmachtverlening door [eiser] aan [betrokkene 1] . [gedaagde] had nader onderzoek moeten doen naar de hem vertelde afspraak. Naar oordeel van de rechtbank staat die constatering ook, en op dezelfde gronden, in de weg aan een geslaagd beroep op artikel 6:30 BW. Bovendien geldt dat [gedaagde] de facturen op verzoek van [betrokkene 1] of zijn schoonzoon en dochter op naam van [eiser] heeft gezet. Facturen op naam van [betrokkene 1] , waaruit de schuld van [betrokkene 1] aan [gedaagde] zou moeten blijken, ontbreken. Ook wordt bij de betalingen niet vermeld dat het gaat om een bedrag dat [betrokkene 1] aan [gedaagde] verschuldigd is. Onder deze omstandigheden mocht [gedaagde] er niet gerechtvaardigd op vertrouwen dat [eiser] steeds schulden van [betrokkene 1] betaalde. Het beroep van [gedaagde] op de zogenaamde ‘beperkte controleplicht’ bij betaling van een bij de ontvanger bekende schuld door een derde, gaat niet op. Naast hetgeen al is overwogen over de onderzoeksplicht die op [gedaagde] rustte, geldt dat de beperkte controleplicht na creditering van een rekening in de Parlementaire geschiedenis is genoemd in het kader van een foutief uitgevoerde overboekingsopdracht door een bank. [eiser] is geen bank, maar een derde aan wie bewust facturen op haar naam zijn gestuurd voor de schuld van een ander.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ffbded39a273f7c23f9a3369b598c65a484e046469b494c20eb5619409c1a988 | shasum -a 256