Onder 3.3.1. Rechtbank Noord-Holland 29 januari 2026

Bij zedenzaken doet zich vaak de situatie voor dat slechts twee personen aanwezig zijn geweest bij de gebeurtenissen: het vermeende slachtoffer en de vermeende dader. Het bewijs dat de verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan kan volgens het tweede lid van artikel 342 Sv door de rechter niet uitsluitend worden aangenomen op basis van de verklaring van één persoon (bijvoorbeeld die van het slachtoffer). Om tot een bewezenverklaring te kunnen komen, dient de rechtbank allereerst te beoordelen of de verklaring van het vermeende slachtoffer betrouwbaar en daarmee bruikbaar voor het bewijs is. Indien daarop een bevestigend antwoord wordt gegeven, komt als vervolgvraag aan de orde of deze verklaring voldoende wordt ondersteund door de inhoud van andere bewijsmiddelen. Niet vereist is dat ieder onderdeel van de verklaring van het slachtoffer met bijkomend bewijs wordt ondersteund. Voor een bewezenverklaring kan het voldoende zijn dat de verklaring van het slachtoffer op onderdelen steun vindt in andere bewijsmiddelen, afkomstig van een andere bron dan het slachtoffer. Daarnaast is van belang dat de rechtbank uit het dossier en de zitting de overtuiging krijgt dat de verdachte het strafbare feit heeft gepleegd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f30f4d13d6c9f7bf4d89332aeb9c8eb9bf5535be23bed7130eafc76634cc90d9 | shasum -a 256