Onder 1.7. Rechtbank Noord-Nederland 30 maart 2016

2. Ook [verkorte naam werknemer] heeft het in 1.6 bedoelde primaire besluit ontvangen. Bij het bestreden besluit heeft verweerder het primaire besluit gehandhaafd. Hieraan heeft verweerder, samengevat weergegeven, primair ten grondslag gelegd dat hij het orgaan is dat bevoegd is om op grond van artikel 16 van Verordening 987/2009 de toepasselijke wetgeving vast te stellen en dat de Nederlandse sociale zekerheidswetgeving op de werknemers van eiseres van toepassing is gedurende de periode dat [verkorte naam werknemer] voor eiseres werkzaamheden heeft verricht. Niet met nadere informatie en bewijsstukken is aannemelijk gemaakt dat de werknemers minder dan 25% van hun totale werktijd in Nederland werkten. Subsidiair heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat, voor zover moet worden aangenomen dat de werknemers minder dan 25% in Nederland werkten en dat eiseres als zijn werkgever moet worden beschouwd, eiseres niet als werkgever kan worden aangemerkt in de zin van Verordening 883/2004. Dit subsidiaire standpunt heeft verweerder ter zitting laten vallen. Meer subsidiair heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat eiseres niet is gevestigd in Cyprus omdat het bedrijf feitelijk niet vanuit Cyprus wordt bestuurd. Verweerder acht de formele inschrijving in een register van een lidstaat niet doorslaggevend voor de toepassing van de coördinatieverordeningen. Eiseres heeft volgens verweerder niet met bewijsstukken aangetoond dat zij activiteiten van betekenis heeft uitgevoerd in Cyprus. Nog meer subsidiair heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat de inschrijving van eiseres in Cyprus niet kan leiden tot onderworpenheid aan de Cypriotische wetgeving omdat de inschrijving in Cyprus uitsluitend tot doel heeft om de aanwijsregels van Verordening 883/2004 te ontlopen. Volgens verweerder is sprake van misbruik van recht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bdffabdb23a8828c6e3ff8a14672031ba6301d3f1cae797b061fd9d0f6823a61 | shasum -a 256