Onder 5.8. Rechtbank Noord-Nederland 1 juni 2016

Vooropgesteld wordt dat de verjaring kan worden gestuit door erkenning van het recht van de gerechtigde. Elke handeling of gedraging van de schuldenaar, waaruit blijkt dat hij de schuld erkent, stuit de verjaring. Voor een erkenning is voorts vereist dat de handeling de schuldeiser heeft bereikt en dat deze rechtstreeks plaatsvindt jegens degene tegen wie de verjaring loopt (zie: HR 12 januari 2001, JOL 2001/15). Naar het oordeel van de rechtbank zijn de door [A en B] genoemde stukken niet aan te merken als een erkenning in de zin van artikel 3:318 BW, omdat deze niet zijn gericht aan [E] en er jegens hem dus geen rechtstreekse erkenning heeft plaatsgevonden. Het feit dat [A en B] omstreeks 2009, als bewindvoerder van [E] c.q. als gevolmachtigde van [C] , van deze stukken kennis heeft genomen maakt dat niet anders. Een kennisname achteraf in die hoedanigheid heeft namelijk niet te gelden als een aan [E] gerichte handeling. Voorts heeft [A en B] haar stelling dat er bij het overleg over de belastingaangiftes steeds gesproken is over terugbetaling van de geldlening niet nader onderbouwd, nadat [C] deze stelling gemotiveerd heeft betwist, zodat de juistheid hiervan niet kan worden vastgesteld en voor nadere bewijslevering op dit punt om die reden ook geen plaats is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d534d5513a465b9f6ca1ca26b0c0522a6af2c4af9e268dced6f6c3eaf073d6c | shasum -a 256