Onder 5.14. Rechtbank Noord-Nederland 1 juni 2016

Voor zover [eiser] met zijn stelling dat uit artikel 3 van de Overeenkomst van Borgtocht blijkt dat de overeenkomst geen borgstelling betreft, heeft bedoeld te stellen dat de toestemming van [de echtgenote] derhalve niet op de borgstelling zag, wordt deze stelling van [eiser] verworpen. Immers, de formulering van de tekst “door middel van deze overeenkomst niet een afzonderlijke verplichting van de Borg is gecreëerd” impliceert - zoals ook [gedaagde 1] tot haar verweer heeft gesteld - juist eerder incorporatie van de Overeenkomst van Borgtocht in de Garantie, zeker in samenhang bezien met de overige tekst van artikel 3 van de Overeenkomst van Borgtocht. Ook de stelling van [eiser] dat er een periode van een week - te weten 23 februari 2007 en 2 maart 2007 - zit tussen de dagtekening van de Overeenkomst van Borgtocht en de Garantie acht de voorzieningenrechter - gelet op voormelde nauwe samenhang tussen beide documenten - onvoldoende om aan te nemen dat sprake is van twee separate documenten die elk toestemming van [de echtgenote] behoeven, temeer nu de advocaat van [eiser] , blijkens zijn coverletter - wat er ook zij van de daarin vermelde tekst 'their' en 'them' - beide originele documenten tegelijkertijd op 2 maart 2007 naar de bank heeft gezonden (r.o. 2.5.). Ook de stelling van [eiser] dat in casu sprake is van een voorovereenkomst zodat beide documenten moeten worden voorzien van toestemming door de echtgenote kan hem, in het licht van het voorgaande bezien, niet baten. De eis van toestemming geldt ex artikel 1:88 lid 1 sub c BW voor (voor)overeenkomsten die ertoe strekken dat iemand zich als borg verbindt. Echter, zoals hiervoor voorlopig is geoordeeld is in het onderhavige geval geen sprake van een separate voorovereenkomst die ertoe strekt dat [eiser] zich gaat verbinden als borg.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/da9bcb49c2f702cf868eb2ac5bd3c359b950f7815f28a3969f311815cba11e10 | shasum -a 256