Alinea 260 Rechtbank Noord-Nederland 1 juli 2016

Op de aan de Jumbo-vestiging te [pleegplaats 2] verstuurde verjaardagskaart met daarin een explosieve stof (hierna ook: de bombrief) is op de envelop - tussen twee postzegels en het onderliggende papier - celmateriaal aangetroffen, waarvan het verkregen DNA-profiel matcht met het DNA-profiel van verdachte. Het NFI heeft in haar rapport geconcludeerd dat de kans dat het DNA-profiel van een willekeurig andere persoon dan verdachte matcht met het aangetroffen DNA-profiel op de envelop, één op de één miljard is. Ook contra-onderzoek door het TMFI heeft dit resultaat opgeleverd. De rechtbank gaat op grond hiervan ervan uit dat op de bombrief celmateriaal van verdachte is aangetroffen. Dat het celmateriaal van verdachte door middel van secundaire overdracht daarop is terechtgekomen, zoals de verdediging heeft gesteld, is niet uitgesloten, maar de kans daarop acht de rechtbank in dit geval klein. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat secundair overgedragen DNA door het verrichten van andere handelingen ook weer snel van handen zal verdwijnen. De suggestie van de verdediging dat het DNA van verdachte via de handen van verdachte en de dader op de bombrief, precies ter hoogte van de plaats waar de postzegels zijn geplakt, terecht is gekomen, zou dan ook betekenen dat de postzegels op de bombrief zijn geplakt zeer kort nadat verdachte met de dader in aanraking is geweest en verdachte welhaast bij het plakken aanwezig moet zijn geweest. In dat licht had het dan ook op de weg van verdachte gelegen om het verweer op dit punt nader toe te lichten en niet te volstaan met de enkele stelling dat er sprake zou kúnnen zijn van overdraagbaarheid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d4b6bb7fde9a48a05776a416ac13dc585a5114f7711153ffed9af3725b671fa9 | shasum -a 256