Onder 3.2. Rechtbank Noord-Nederland 20 juli 2016

Het verweer van Vastgoed c.s. strekt ertoe om Ennatuurlijk niet-ontvankelijk te verklaren, althans om de vordering af te wijzen. Zij voeren daartoe, samengevat weergegeven, het volgende aan. Het opstalrecht dat met de akte d.d. 14 augustus 2000 is gevestigd betreft een afhankelijk recht. Dit is onder meer af te leiden uit het feit dat in de akte is opgenomen dat het opstalrecht samen met het erfpachtrecht eindigt. Dit betekent dat het opstalrecht op 31 mei 2007 teniet is gegaan. Dit wordt bevestigd door de inhoud van de akte d.d. 2 september 2008: daarin is expliciet te lezen dat het opstalrecht is geëindigd. Ook uit de overeenkomst van 2 december 2013 tussen Heiploeg oud en Essent/ELES blijkt dat er geen opstalrecht meer was. In de akte is de verplichting neergelegd om een nieuw opstalrecht ten behoeve van Essent te vestigen, wat zinledig zou zijn als er al een opstalrecht bestond. Volgens Vastgoed c.s. kan niet worden aangenomen dat het opstalrecht is geëindigd maar Ennatuurlijk niettemin eigenaresse van de WKK's is gebleven doordat art. 5:105 lid 1 BW in de akte d.d. 14 augustus 2000 is 'weggeschreven' . Het gesloten systeem van het goederenrecht verzet zich hiertegen, aldus Vastgoed c.s. Ook voeren Vastgoed c.s. aan dat Ennatuurlijk geen wegneemrecht heeft: de rechtsvoorgangsters van Ennatuurlijk kwam dat recht toe, maar dat recht hebben zij niet tijdig uitgeoefend. Omdat Ennatuurlijk geen opstalgerechtigde of eigenaresse is, heeft Ennatuurlijk volgens Vastgoed c.s. geen recht op een gebruiksvergoeding. Als anders wordt geoordeeld dan bestaat er, aldus Vastgoed c.s., hooguit recht op een vergoeding over de periode van gebruik. Zij voeren ook aan dat Heiploeg International geen partij is bij de overeenkomst tussen Essent en Heiploeg oud die in 1997 is gesloten, zodat de verplichtingen uit die overeenkomst haar niet kunnen worden tegengeworpen. Het feit dat Heiploeg International enkele maanden - ten onrechte - een gebruiksvergoeding heeft betaald brengt in elk geval niet mee dat ze contractueel gebonden is. De vordering van Ennatuurlijk kan, aldus Vastgoed c.s., ook niet worden gebaseerd op de door Parleviet verstrekte garantie, onder meer omdat die geen betrekking heeft op de betaling van een gebruiksvergoeding. Vastgoed c.s. betwisten, ten slotte, de door Ennatuurlijk gevorderde buitengerechtelijke incassokosten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/625fbbe5c44ae9ead6c6795a6a09d972e71784aceffb3a2d253e4bf24eed3267 | shasum -a 256