Onder 1.18. Rechtbank Noord-Nederland 8 maart 2018

5. Eiser stelt dat de verweerder niet bevoegd is af te wijken van de door hem ingediende aangiften voor wat betreft de premieplicht. Eiser voert daartoe aan dat tot vaststelling van het toepasselijke sociale verzekeringsrecht onder het Verdrag betreffende de sociale zekerheid van Rijnvarenden, aangenomen door de Regeringsconferentie belast met de herziening van het Verdrag van 13 februari 1961 betreffende de sociale zekerheid van Rijnvarenden, ondertekend te Genève op 30 november 1979 (hierna: het Rijnvarendenverdrag) de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (hierna: de Minister), als de voor Nederland bevoegde autoriteit, is aangewezen. Van enige mandatering aan de Belastingdienst is volgens eiser geen sprake. Bovendien wijst eiser erop dat het Rijnvarendenverdrag boven nationale bepalingen gaat (artikel 94 van de Grondwet). De rechtbank overweegt dat de premie voor de volksverzekeringen ingevolge artikel 57 van de Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv) wordt geheven door de rijksbelastingdienst. De premie voor de volksverzekeringen wordt ingevolge artikel 58 van de Wfsv bij wege van aanslag geheven met overeenkomstige toepassing van de voor de heffing van de inkomstenbelasting geldende regels. Artikel 11, eerste lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen bepaalt dat de aanslag door de inspecteur wordt vastgesteld. Verweerder heeft gelet op de voorgaande wettelijke regeling dan ook de bevoegdheid premie volksverzekeringen te heffen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder in het onderhavige geval overeenkomstig deze wettelijke regeling zijn heffingsbevoegdheid uitgeoefend. Daaraan doet niet af dat de Minister is aan te merken als de voor Nederland bevoegde autoriteit om op grond van artikel 13 van het Rijnvarendenverdrag een zogenoemde regularisatieprocedure te starten, die kan uitmonden in het maken van uitzonderingen op de toepassing van de aanwijsregels van artikel 11 van het Rijnvarendenverdrag. Deze overlegprocedure staat immers los van de onderhavige procedures over de ingevolge de aanwijsregels uit het Rijnvarendenverdrag toe te passen wetgeving en de daarbij van belang geachte feiten en omstandigheden. Verweerder heeft door overeenkomstig het door hem ingenomen standpunt premie te heffen, anders dan eiser kennelijk meent, niet tevens de verzekeringsplicht bij beschikking met externe werking, waartoe alleen de Minister bevoegd is, vastgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/538b8a957054f2c566a9f8b95b9f178fa2125d822ddf78036b328727d64ecb34 | shasum -a 256