Onder 1.18. Rechtbank Noord-Nederland 8 maart 2018

12. Met betrekking tot de E101-verklaring heeft eiser subsidiair aangevoerd dat hij zich hierop kan beroepen op grond van het vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel in het kader van het Rijnvarendenverdrag, respectievelijk in het kader van de Verordening. De rechtbank volgt eiser daarin niet. Eiser heeft zich ter onderbouwing van zijn standpunt slechts beroepen op Besluit nr. 4. Ten aanzien van de beginselen onder de Verordening overweegt de rechtbank als volgt. De E101-verklaring is niet afgegeven in het kader van de Verordening; op de verklaring staat immers geen bepaling van de Verordening aangekruist (zie ook 12.). Als rijnvarende kan hij zich niet rechtstreeks beroepen op communautaire beginselen die gelden voor personen die onder de werkingssfeer van de Verordening vallen (HvJ EU 9 september 2015, X en T.A. van Dijk, C-72/14 en C-197/14, ECLI:EU:C:2015:564, punt 45 e.v.). Wat betreft eisers beroep op het vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel in het kader van het Rijnvarendenverdrag, overweegt de rechtbank in aanvulling op hetgeen hiervoor is overwogen omtrent de werkingssfeer van de E101-verklaring, dat eiser geen concrete feiten of omstandigheden aannemelijk heeft gemaakt die in zijn geval een in rechte te beschermen vertrouwen rechtvaardigt of waaraan hij de gestelde rechtszekerheid zou kunnen ontlenen, in het bijzonder waar het betreft de gang van zaken rondom de aanvraag. Het enkele feit dat er op enig moment een verklaring door de Luxemburgse autoriteiten is afgegeven, is zonder nadere achtergrond of toelichting omtrent de aanleiding daarvoor, daartoe in ieder geval onvoldoende. Zorgvuldigheidsbeginsel

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/538b8a957054f2c566a9f8b95b9f178fa2125d822ddf78036b328727d64ecb34 | shasum -a 256