Onder 4.2. Rechtbank Noord-Nederland 30 september 2020

De rechtbank heeft hiervoor (3.1. en 3.2.) geoordeeld dat een afzonderlijk bezwaar tegen de dwangsombeschikking in dit geval niet mogelijk is en dat daarom het beroep tegen het niet tijdig nemen van een beslissing op dat bezwaar niet-ontvankelijk is. Aldus dient naar het oordeel van de rechtbank ook het beroep tegen het niet tijdig nemen van een dwangsom vanwege het uitblijven van een beslissing op een dat bezwaar reeds hierom niet-ontvankelijk te worden verklaard. De ratio van de regeling van de dwangsom ziet overigens op het voortvarend behandelen van de hoofdzaak. De rechtbank verwijst daartoe naar de Kamerstukken II, 2004-2005, 29934, nummer 6, pagina 13: “ Doel van de dwangsom is het onder druk zetten van het bestuursorgaan teneinde verdere vertraging te voorkomen .” De rechtbank overweegt bovendien dat het nemen van een dwangsombeschikking geen beschikking op aanvraag is in de zin van artikel 4:17, eerste lid, van de Awb en verweerder daarom geen dwangsom kan verbeuren wegens het niet tijdig nemen van een dwangsombeschikking. Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in de uitspraak van 16 april 2014 (ECLI:NL:RVS:2014:1290).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/db6b22df91c8f607460c4282f49441ad9864d1eb9921d9cd5cb019fffa7450e9 | shasum -a 256